میگویند رنگِ وفاداری یا سیاه است یا سفید، خاکستری نیست، یعنی در واقع حدِ وسطی وجود ندارد. با این جمله احتمالاً هیچ کس در جهان به اندازه ی هوادارانِ بیانکونری موافق نباشد. در شبِ فینال جام جهانی 2006 خبری تکان دهنده در جهان پخش شد، بیانکونری در پرونده ی کالچوپولی متهم شناخته شده بود. قهرمانِ سری آ فصل بعد باید در سری بی حضور پیدا میکرد. یوونتوس در آن فینال در ترکیبِ هر دو تیم چند مهره ی کلیدی داشت مثلِ تورام، ویرا و ترزگه در فرانسه و بوفون، کاناوارو، زامبروتا و دلپیرو در آتزوری. بعد از تورنومنت کاپیتان دلپیرو مصاحبه میکند که بازیکنان یوونتوس را ترک نکنند، خواسته ای که کسی به آن توجهی نمیکند. چه کسی با آینده اش قمار میکند؟ چند نفر را میشناسید که برنده ی توپ طلا باشد، ولی پایِ تیمش وقتی از لیگ اصلی به دسته ی پائینتر سقوط میکند بایستد؟ چند نفر را میشناسید به خاطرِ عشق و علاقه شان، قیدِ پول، ثروت، افتخارات و آینده ی خود را بزنند؟ داستانِ پاول با خیلی از فوتبالیست های تاریخ متفاوت است. او خود میگفت : بدونِ فوتبال میتوانم زندگی کنم ولی بدونِ یوونتوس هرگز !
وقتی زلاتان ابراهیموویچ داشت ترکیبِ منتخب تاریخ از دید خود را انتخاب میکرد، وقتی به خط هافبک رسید انتخابِ اول او پاول بود، او در موردِ ندود گفت : در خط هافبک نوبت به پاول ندود است. او شماره یک بود. هیچ بازیکنی به اندازه ندود باعث پیشرفت من نشد. وقتی به او نگاه می کردم، متوجه شدم به اندازه کافی تلاش نمی کنم. ندود همیشه درحال تمرین بود؛ او یک ماشین بود.
اما داستانِ پاول با بدشانسی هایی هم گره خورده است، از بدشانسی هایش در یورو 2004 که احتمالاً هنوز هم در جمهوری چک از آن تورنومنت صحبت میکنند تا محرومیتش از حضور در فینالِ لیگ قهرمانان مقابل میلان.
فینالی که بدونِ پاول امکان نداشت یوونتوس به آن برسد، خودش در موردِ حسرتش راجب عدمِ قهرمانی در لیگ قهرمانان گفت : من میخواستم به عنوانِ بازیکن با یوونتوس فاتح چمپیونزلیگ شوم اما نتوانستم، اما حالا به عنوانِ مدیر اینجا هستم. فتح چمپیونزلیگ برایمان دستاوردِ فوق العاده ای خواهد بود اگر در لیگ قهرمانان قهرمان شویم آن گاه میتوانم با آرامش بمیرم و دغدغه ای قبل از مرگم نخواهم داشت. این که پاول بتواند به این آرزوی دیرینه اش با این وضعیتِ بحرانی یوونتوس امری بسیار سخت است. اما بدونِ شک زیباترین سکانس هایی که این روزها هواداران بیانکونری میبینند حضورِ پاول در سکوها هست با همان قیافه و نگاه های آرامش بخشش ! تولدت مبارک آقای نائب رئیس.
