1- نیمکت نشینی چک
شاید آمار دریافت 7 گل در 5 بازی ابتدای فصل برای کورتوا بد باشد ، اما نکته ی دیگر این است که او مدت ها به زمان نیاز دارد تا بتواند در مقابل بزرگان جزیره فیکس بازی کند. بازی خارج از خانه در اتحاد فقط و فقط در تجربه خلاصه میشد و فصل پیش هم چک با سیوهای خیره کننده خود موفق شد پیروزی را برای چلسی در اتحاد به ارمغان بیاورد. دروازه بانی 22 ساله که اولین فصل خود در جزیره را سپری میکند قطعا نمیتواند مقابل بازیکنان باتجربه ای مثل لمپارد از دروازه محافظت کند. گلی که چلسی خورد شاید یکی از ده ها سیوی بود که چک در هر بازی انجام میداد و آن قدر زیاد بودند که عادی به نظر می آمدند! به هر حال نمیتوان دلیلی منطقی برای نیمکت نشینی چک در سخت ترین بازی فصل پیدا کرد.
2- استفاده نکردن از فیلیپه لوییس
نفوذهای بی امان ایوانوویچ در بازیهای این فصل ، سمت راست چلسی را به پاشنه آشیل تیم تبدیل کرده است و از طرفی ضعف جان تری در نبرد های مستقیم دلیلی مناسب است که مورینیو لوییس 35 میلیون پوندی را در سمت چپ قرار داده و سزار به سمت راست خط دفاعی برگردد ، ایوانوویچ نیز با کیهیل زوج دفاعی تیم را تشکیل دهند. نیمکت نشینی لوییس نیز از هیچ نظر قابل درک نیست او در مقابل شالکه عالی کار کرد و نسبت به سایر بازیکنان در سطح متفاوتی بود! نفوذ های میلنر نیز از سمت راست چلسی انجام میشد که در نهایت منجر به گل تساوی سیتی شد.
3- ورود دروگبا و میکل
بازی کردن لمپارد مقابل چلسی کافی بود تا مورینیو احساساتی شده و بخواهد با آوردن دروگبایی که از آمادگی دور است، با پیگرینی مقابله به مثل کند در حالی که او لوییک رمی آماده را روی نیمکت داشت و این بازیکن میتوانست از شرایط ده نفره بودن سیتی نهایت استفاده را ببرد. ورود میکل نیز با وجود اشتباهاتی که در میانه زمین داشت غیر منطقی است.
پیروزی برابر سیتی در اتحاد میتوانست تا هفته ها تیم را در شرایط آرمانی نگه دارد و چلسی را در صورت برد در بازی مقابل آرسنال به قهرمانی در نیم فصل مطمئن گرداند اما مورینیو علاوه بر این اشتباهات ، اشتیاقی به پیروزی نداشت و به تساوی اکتفا کرد. حال چلسی اجازه هیچ گونه لغزشی در مقابل استون ویلا نخواهد داشت.
