مخصوصا اونجاش که گفت :
ما بارگه دادیم این رفت ستم برما
بر خاک ستمکاران تا خود چه رود خذلان
این تیکش رو که خوندم گریه ام گرفت ، ولی وقتی این همه شاعر های بزرگ اعم از فردوسی و رودکی و حافظ و سعدی و خاقانی و خیام توی اشعارشون حسرت شکوه ایران باستان رو میخوردن ،نکته قابل تاملیه، قطعا اون موقع از نظر تمدن و.... ما خیلی بالا بودیم . به قول معروف: تا نباشد چیزکی مردم نگویند چیز ها....