. پدرم از لحاظ درک و فهم فوتبالی در جایگاه ویژهای قرار داره و قطعا مسبب تمام شور و شوقیه که من به این رشتهی ورزشی دارم... همیشه دیدن بازی فوتبال رو در کنار اون به همراهی با دوستانم ترجیح میدم و بحث با اون برام لذت بیشتری داره... تو چند وقت اخیر هروقت که با هم بازی یکی از دو تیم سیتی یا لیورپول رو مییبینیم پدرم معمولا این موضوع رو مطرح میکنه که عجیبه که برزیل در یک دوره دو دروازبان بزرگ داشته باشه و شروع به گفتن خاطرهای از لیائو میکنه که گل بدی از شوروی خورده بود... . حق با اونه،برزیلی ها رو معمولا به مهاجمان و هافبک های خوش تکنیکش میشناسن نه دروازبانهای بزرگ،هرچند که در این بین امثال تافارل و دیدا هم بودن که همپای ستارگان دیگر در دنیا نامی برای خودشون دست و پا کردن...
اما برای من ژولیو سزار همیشه جایگاه ویژهتری نسبت به سایرین داره...سنگربانی که یادآور آخرین روزهای پادشاهی اینتر بر فوتبال ایتالیا و دنیاست...مردی که پشت سر تمامی ستارگان اینتر قرار میگرفت و از هر آن چیزی که باید حفاظت میکرد... در سال های اول امدن اون به اروپا، ایتالیا با بحران دروازبانی مواجه شده بود و دینو زوف اذعان کرده بود که این فاجعهست که ما بعد از بوفون دیگه دروازبان بزرگی نداریم... تولدو رو به خاموشی بود و اینتر باید برای حراست از چهارچوبش به یک برزیلی اعتماد میکرد... برزیلی اما بینظیر بود...اون به سرعت خودش رو در ترکیب نراتزوری اثبات کرد تا حداقل در قسمت آبی شهر میلان دیگه کسی نگران بحران دروازبانی در ایتالیا نباشه... هنوز هم درخشش ژولیوی افسانهای برابر ضربه مسی زبانزد همهی طرفداران فوتباله...دروازبانی مطمئن که در سال های حضورش نه فقط در برزیل بلکه در آمریکای جنوبی بیرقیب بود و پابهپای بزرگانی همچون بوفون و کاسیاس برای کسب عنوان بهترین دروازبان دنیا رقابت میکرد... ژولیو سزار مردی ماندگار در تاریخ برزیل?