تاپ سیکس (بهترین بازیگران زن)

5:الیزابت تیلور

الیزابت رزموند تیلور در در 27 فوریه 1932 در لندن بدنیا آمد.

در سال ۱۹۳۹ با خانواده خود به لس آنجلس نقل مکان کرد. او اولین بازیگری خود را در نقش ناچیزی در فیلم هر دقیقه یک نفر به دنیا می‌آید یونیورسال پیکچرز انجام داد. اما استودیو بعد از یک سال قراردادش را به پایان رساند. با وی سپس قراردادی توسط مترو گلدوین مایر امضا رسید و پس از حضور در ولوت ملی (۱۹۴۴) به یک ستاره محبوب نوجوان تبدیل شد. او در دهه ۵۰ نقش‌های بزرگسالان را به عهده گرفت، هنگامی که در کمدی پدر عروس (۱۹۵۰) بازی کرد و تحسین منتقدان را برای اجرای خود در درام مکانی در آفتاب (۱۹۵۱) جلب کرد.

علی‌رغم اینکه او یکی از سرشناس‌ترین ستاره‌های مترو گلدوین مایر (MGM) است، تیلور آرزو داشت کار خود را در اوایل دهه ۵۰ پایان دهد. او از کنترل استودیو خشمگین شد و بسیاری از فیلم‌هایی که به او اختصاص داده شد را دوست نداشت. در اواسط دهه ۵۰ در درام حماسی غول (۱۹۵۶) حضور یافت پس از این فیلم در نمایشنامه‌های تنسی ویلیامز: گربه روی شیروانی داغ (فیلم ۱۹۵۸) و ناگهان تابستان گذشته (فیلم) حضور یافت. تیلور برای دومین بار برنده گلدن گلوب برای بهترین بازیگر نقش اول زن شد. اگرچه او از نقش خود به عنوان یک دختر تلفنی در باترفیلد ۸ (۱۹۶۰)، آخرین فیلم وی برای MGM خوشش نمی‌آمد، او همچنین برای اجرای خود جایزه اسکار بهترین بازیگر زن را بدست آورد.

در طول تولید فیلم کلئوپاترا در سال ۱۹۶۱، تیلور و ریچارد برتون یک رابطه خارج از ازدواج را آغاز کردند که باعث رسوایی شد. با وجود مخالفت عمومی، او و برتون روابط خود را ادامه دادند و در سال ۱۹۶۴ ازدواج کردند. آنها با نام «لیز و دیک» توسط رسانه‌ها، در ۱۱ فیلم با هم بازی کردند، از جمله آدم‌های خیلی مهم (۱۹۶۳)، مرغ دریایی (فیلم ۱۹۶۵) (۱۹۶۵)، رام کردن زن سرکش (۱۹۶۷) و چه کسی از ویرجینیا وولف می‌ترسد؟ (۱۹۶۶). تیلور بهترین نقد و بررسی‌های مربوط به حرفه خود را برای بازی وولف دریافت کرد و برنده دومین جایزه اسکار و چندین جایزه دیگر برای عملکردش شد. او و برتون در ۱۹۷۴ طلاق گرفتند، اما خیلی زود با هم آشتی کردند و در سال ۱۹۷۵ دوباره ازدواج کردند. ازدواج دومشان با طلاق در سال ۱۹۷۶ به پایان رسید.

فعالیت بازیگری تیلور در اواخر دهه ۱۹۶۰ رو به زوال گذاشت، اگرچه او تا اواسط دهه ۱۹۷۰ بازیگری را در فیلم‌ها ادامه داد، و پس از آن روی حمایت از حرفه شوهر ششم خود، سناتور ایالات متحده، جان وارنر (R-Virginia) متمرکز شد. در دهه ۱۹۸۰، او در اولین نقشهای مهم صحنه ای خود و در چندین فیلم و سریال تلویزیونی بازی کرد و همچنین به اولین و مشهورترین برندهای تجاری عطر تبدیل شد. تیلور از نخستین افراد مشهوری بود که در فعالیت HIV / AIDS شرکت کرد. وی در سال ۱۹۸۵ بنیاد آمریکایی تحقیقات ایدز و بنیاد ایدز الیزابت تیلور را در سال ۱۹۹۱ تأسیس کرد. از اوایل دهه ۱۹۹۰ تا زمان مرگش، او وقت خود را به فعالیت‌های انسان دوستانه اختصاص داد، به همین خاطر چندین تقدیرنامه از جمله مدال شهروندان ریاست جمهوری دریافت کرد.

3:گرتا گاربو گرتا لوویسا گوستافسون، زاده 18 سپتامبر 1905 در استکهلم سوئد، بازیگر و ستاره و آیکون بین المللی دهه بیست و سی بود. گرتا در یک فروشگاه سوئدی، به عنوان فروشنده مشغول به کار شد. وی در تبلیغات خط تولید پوشاک مردانه آن فروشگاه، به عنوان مدل لباس می پوشید و غریزه طبیعی اش در مقابل دوربین باعث شد که اولین نقش عمرش را در یک کمدی به نام «پیتر ولگرد» (1922) به دست آورد. فرصت بزرگتر زمانی پیش آمد که او بورس مدرسه تئاتر درام رویال که آموزشگاهی بسیار معتبر برای بازیگران بلندپرواز و آینده دار بود را گرفت. ولی گرتا خیلی زود یعنی حدوداً یک سال بعد با ملاقات با مائوریتز استیلر، کارگردان پیشرو فیلم های صامت سوئد، آنجا را ترک کرد تا در فیلم جدید این کارگردان با عنوان «افسانه گوستا برلینگ» (1924) بدرخشد. موفقیت این فیلم هم در سوئد و هم در آلمان باعث شد که گاربو به شهرت برسد. همچنین باعث شد که شراکت خوبی با استیلر برقرار کند که زندگی و حرفه اش را زیر و رو کند. استیلر به او آموزش داد تا هنرپیشه قابلی شد و او را مجاب کرد که نام خانوادگی اش را به گاربو تغییر دهد. فیلم بعدی گاربو «خیابان های غم» (1925) نام داشت و نقشی که در این فیلم بازی کرد باعث شد که در اروپا ستاره شود. این فیلم توجه رئیس کمپانی مترو-گلدوین-مه‌یر (mgm) یعنی لوئیس بی. مه‌یر را جلب کرد. او می خواست که استیلر در آمریکا برایش کار کند. این کارگردان نیز به نوبه خود به یک شرط با او قرارداد بست که گاربو نیز با او بیاید. مه‌یر با اکراه قبول کرد و قرارداد امضاء کردند. گاربوی 19 ساله در سال 1925 به آمریکا رفت. ورودش بی سر و صدا بود و از همان آغاز، اکراهش را به سر و کله زدن با مطبوعات و فاش کردن نکات ریز زندگی خصوصی اش نشان داد. در اولین مصاحبه اش، کوتاه و مختصر گفت: «من به دنیا اومدم. یه مادر و یه پدر داشتم. مدرسه رفتم. چه اهمیتی دارن اینا؟» اولین فیلم آمریکایی اش، «سیلاب» (1926) نام داشت که در آن نقش یک روستایی اسپانیایی را بازی می کرد که به شدت دلش می خواست ستاره اوپرا شود. با این حال شراکت گاربو-استیلر در هالیوود عملی نشد. استیلر برای کارگردانی «سیلاب» استخدام نشد و پس از مشاجره با مدیران ام جی ام، به سوی کمپانی پارامونت قدم برداشت که در آنجا نیز با روسایش درگیر بود. وی در سال 1928 به سوئد برگشت و یک سال بعد مرد. ولی گاربو خیلی زود ثابت کرد که ستاره ای درخشان است. دو فیلم بعدی او «اغواگر» (1926) و «جسم و شیطان» (1926) هر دو فیلم های موفقی بودند که برای گاربو نام و آوازه بین المللی آوردند. گرتا بزرگترین دارایی ام جی ام شده بود. سه فیلم اولش بین سال های 1925 و 1926، 13 درصد از سود این کمپانی را تشکیل می دادند. وی که خودش همیشه دغدغه مالی در زندگی اش داشت، حالا می دانست که این مسئله نقطه قوت و اتکا برای او محسوب می شود. پس از مشاجره ای بر سر قرارداد با ام جی ام، گاربو که تهدید کرده بود به سوئد برمی گردد، قرارداد جدیدی بست که بر مبنای آن برای هر فیلم 270 هزار دلار می گرفت و به او کنترلی بی سابقه بر نقش ها و فیلم هایی که در آنها بازی می کرد می داد. گرتا گاربو از لحاظ مختلف هنرپیشه هالیوودی متفاوتی بود و آسیب پذیری ها، شور و حرارت، اسرارآمیزی و شخصیت ویژه اش باعث شده بود که مخاطبین مذکر و مؤنث را یکجا داشته باشد و تبدیل به چهره ای در دنیای سیاه و سفید سینما آن روزها باشد. به علاوه، استایل او در طول دوره حرفه ای اش در هالیوود تغییر کرد و اکراهش به مصاحبه با مطبوعات آمریکایی، بر جذابیت و اسرارآمیز بودنش می افزود. با اضافه شدن صدا به فیلم ها، ام جی ام نگران بود از این که مخاطب فیلم هایش در شنیدن صدای گاربو تردید به دل راه دهد و تعداد بینندگان به خاطر لهجه و صدای آرام و گرفته گاربو کاهش پیدا کند. در نهایت ام جی ام کوتاه آمد و گاربو در سال 1930 اولین فیلم غیر صامت خود را با عنوان «آنا کریستی» که اقتباسی از اثر یوجین اونیل بود، بازی کرد و برای بازی در این نقش نامزد جایزه اسکار شد و در همان سال فیلم دیگری به نام «رمانس» بازی کرد که برای آن نیز نامزدی اسکار بدست آورد. علیرغم نگرانی های ام جی ام، ستاره گاربو کم سو نشد. در سال 1931 او با کلارک گیبل در فیلم «فرود و فراز سوزان لنوکس» بازی کرد و سپس در سال 1932 با ملوین داگلاس در فیلم «آنطور که تو مرا می خواهی» همبازی شد. همان سال بود که او در تیمی پر از ستاره از جمله جان و لیونل بریمور، جوآن کرافورد و والاس بیری در فیلم «گراند هتل» بازی کرد. این فیلم در سال 1932 جایزه اسکار بهترین فیلم را برد.

1: کاترین هپبورن کاترین هوتون هپبورن متولد 12 می 1907 است. کاترین هپبورن در سال ۱۹۰۷ در کنتیکت آمریکا متولد شد و بازی در سینما را از سال ۱۹۳۲ با فیلم «لایحه طلاق» آغاز کرد. کاترین هپبورن به‌ویژه در دو دهه ۳۰ و ۴۰ میلادی، حرف نخست را در عرصه سینمای هالیوود می‌زد. هپبورن یکی از پرافتخارترین بازیگران سینمای جهان است. او ۴ جایزه اسکار را از آن خود کرد و ۸ بار دیگر نامزد دریافت این جایزه بود اما اعتقادی به جایزه نداشت. کاترین هپبورن یک نماد مُد است، اما اقدام او سبب تغییر باور مردم نسبت به زنانگی شد. یکی از اقدامات او این بود که پوشش زنان را به چالش کشید. هالیوود در بین سال‌های ۱۹۳۰ تا ۱۹۴۰ بیشتر زنان را با پیراهن و دامن نشان می‌داد، اما کاترین شلوار می‌پوشید. او همچنین به عنوان یک زن مستقل در حین بازی، خودش کنترل کار را به دست می‌گرفت، موضوعی که تا آن زمان معمول نبود. او بارها با اسپنسر تریسی همبازی بود و سرانجام با او زندگی مشترکی آغاز کرد. این دو یکی از بهترین زوج‌های بازیگری تاریخ سینما را خلق کردند.  داستان فیلادلفیلا (The Philadelphia Story) (۱۹۴۰) در این کمدی رمانتیک به‌کارگردانی جورج کیوکر، هپبورن با کری گرانت، جیمز استوارت هم‌بازی شد. فیلم که از نمایشنامه‌ای به همین نام اثر فیلیپ بری اقتباس شده است، درباره‌ی زن ثروتمندی (هپبورن) است که در آستانه‌ی ازدواج دومش قرار دارد، اما با سر رسیدن هم‌زمان همسر سابقش (گرانت) و یک خبرنگار (استوارت)، اوضاع پیچیده می‌شود. این فیلم یکی از بهترین نمونه‌ها برای ژانر «کمدی ازدواج مجدد» محسوب می‌شود که در دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ در هالیوود پرطرفدار بود. کمپانی MGM بعد از توافق با هپبورن بر سر تولید این فیلم با حضور او در نقش اصلی، در اقدامی نامتعارف در آن روزگار دو بازیگر اصطلاحاً «الف» خود (گرانت و استوارت) را برای حمایت از هپبورن در این فیلم به‌خدمت گرفت. حاصل کار موفقیت تجاری فیلم بعد از چندین فیلم شکست‌خورده‌ی هپبورن بود. فیلم نامزد ۶ جایزه‌ی اسکار اصلی شد: بهترین فیلم، کارگردانی، فیلمنامه، بازیگر اصلی مرد (استورات)، بازیگر اصلی زن (هپبورن) و بازیگر مکمل زن (روث هاسی). در این میان استوارت و فیلمنامه‌نویس به جایزه رسیدند و هپبورن سومین نامزدی اسکارش را به جینجر راجرز بازیگر فیلم «کیتی فویل» باخت. شیر در زمستان (The Lion in Winter) (۱۹۶۸) کاترین هپبورن در این درام تاریخی در نقش دوشس الینور، ملکه‌ی انگلستان و همسر پادشاه هنری دوم بازی می‌کند. داستان این فیلم که از نمایشنامه‌ای به همین نام اثر جیمز گلدمن اقتباس شده در سال ۱۱۸۳ میلادی می‌گذرد و ماجرای رقابت سه فرزند هنری دوم برای به‌ارث بردن تاج پادشاهی و نقش ملکه در این میان را به‌تصویر می‌کشد. پیتر اوتول در این فیلم نقش پادشاه را بازی می‌کند و آنتونی هاپکینز جوان در نخستین تجربه‌ی جدی سینمایی‌اش نقش «ریچارد شیردل» پسر بزرگ شاه را بازی می‌کند. فیلم با بودجه ۴ میلیون دلاری ساخته شد و بیش از ۲۲ میلیون دلار فروخت تا یک موفقیت تجاری تمام‌عیار باشد؛ به‌علاوه در هفت رشته نامزد اسکار شد و سه جایزه برد، ازجمله اسکار بهترین بازیگر زن برای کاترین هپبورن. هپبورن با این جایزه که به‌طور مشترک با باربارا استریسند به او اعطا شد و آنتونی هاروی کارگردان فیلم آن را از طرفش دریافت کرد، بدل به سومین بازیگر تاریخ سینما شد که در دو سال پیاپی برنده‌ی اسکار شده است و البته نخستین بازیگری که به سه جایزه‌ی اسکار نقش اصلی دست پیدا می‌کند. هپبورن چهارمین اسکارش را هم ۱۳ سال بعد برای فیلم «روی گلدن پاند» به‌دست آورد تا ملکه‌ی شلوارپوش در ۷۴ سالگی تاریخ‌ساز شود.