ماریو بالوتی قربانی حواشی

. ا پسرک سیاه پوست ساکن قلب اروپا از همون دوران کودکیش معنای واقعی سرخوردگی رو تجربه کرد!!! بین همه‌ی آدمهایی که رنگ پوستش رو مسخره میکردن بزرگ شد ولی واسه رسیدن به آرزوهاش جنگید!!! اما روحش لطیف تر از اون بود که ناملایمت های روزگار روش تاثیر نذاره... تک تک آزردگی های روحیش رو با روشی که فوتبال بازی میکرد نشون میداد!!! بعد گلهاش هیچوقت خوشحالی نمیکرد،توجیحشم این بود که انجام وظیفش به عنوان یک مهاجم خوشحالی نداره...تو روز به یادموندنی سیتی مقابل شاگردای فرگوسن وقتی که گل زد پیراهنش رو بالا زد و از همه پرسید "چرا همیشه من"؟؟؟ و تو میلان هم به خاطر توهین های نژادپرستی بغضش ترکید و وسط زمین فوتبال گریه کرد!!! روح خستش همیشه جلوی بروز تواناییاش رو میگرفت!!! داستان هلن کلر رو خیلیا شنیدین... دخترکی که نه توان حرف زدن و شنیدن داشت و نه حتی چشماش میدید!!! وقتی که حتی پدر مادرش هم نمیتونستن با اون ارتباط برقرار کنن معلم دلسوزش علیرغم همه‌ی نامهربانی ها و عصیانگری های هلن به اون زندگی کردن رو یاد داد!!! مانچینی هم برخلاف همه‌ی مربیایی که قید کار کردن با بالوتلی رو زدن به اون عشق هدیه کرد... مورینیو میگفت اون هیچوقت سربه راه نمیشه،راجرز هم تو اولین روز حضور ماریو تو لیورپول گفت که یک مشکل به دردسرهامون اضافه شده ولی مانچینی باعث رشد اون تو اینتر شد،تو منچسترسیتی ازش یه ستاره ساخت و علیرغم درگیری های اون زمانش با این مهاجم یاغی اعلام کرده که حاضر بازوبند کاپیتانی ایتالیا رو به دست اون ببنده!!! واسه سوپر ماریو فرصت برای حذف نشدن هنوز هست!!! اون واسه اینکه آخرین خاطره‌ی خوش ازش مغلوب کردن نویر تو یورو ۲۰۱۲ نباشه فرصت جبران داره...فرصت بزرگتر شدن و تولدی دوباره رو داره