وقتی دچار معلولیت شدم، یک نفر هم در لرستان از من حمایت نکرد، یک پیامک بدرقه ندادند.الانم که مدال گرفتم، هیچ کدام از مسئولان لرستان تبریک نگفتند! فقط از خدا خواستم آبرویم را بخرد. کسی که روزی هواپیما می‌کشید، الان ویلچر در زیر پایش است.هنوز هم بعد از ۱۰ سال رکورددار اسکات تعادلی ایران هستم. بهترین نعمت خدا، سلامتی است.حاضرم همه مدال‌ها و دار و ندارم را بدهم تا سالم شوم. مادرم، دو بار مرا به دنیا آورد.او یک فرد ۱۶۰، ۱۷۰ کیلوگرمی را دو سال تَر و خشک می‌کرد. مادر واقعاً بهشتی است.طلای پارالمپیک قابل مقایسه با یک روز از زحمت‌هایش نیست.