نه آنقدر کم حافظه شده ایم و نه آنقدر نمک نشناس که فرهاد مجیدی را هو کنیم و یا از رفتن او استقبال کنیم. میدانم که استقلال در چند سال اخیر شبحی از استقلال گذشته نبوده، و اگر هم بوده چند صباحی بیش فرصت جولان به آن داده نشده و اتفاقات عحیب و غریب و حواشی آن را در حجله کشته اند. اما حالا که تیم میتواند روند خوبی را طی کند، حالا که کادر فنی با یک دستیار کلاس جهانی تکمیل شده است، حالا که بعد از چند سال تیم میتواند پیش فصل را در حالت عادی و با حضور مربی پشت سر بگذارد، چرا دوباره در دور باطل گذشته گیر کرده ایم؟ چرا نمیشود یک فصل کامل به مربی خود اطمینان کنیم؟ همه از توانایی فنی جواد نکونام که مربی آینده داری است خبر داریم، اما یک مقایسه کوچک بین فولاد و استقلال در مرحله گروهی رقابت های آسیا کافی است که بگویم فرهاد مجیدی از لحاظ فنی برتر است، بماند که آقای آذری برای فولاد سنگ تمام گذاشت و مدیران ما اندر خم یک کوچه بوده و هستند. امیدوارم هر چه زودتر یک مدیریت با تجربه تر به همراه امکانات هر چند حداقلی برای یکی از محبوب ترین باشگاه های قاره کهن که خواسته زیادی هم نیست فراهم شود، چرا که موفقیت تیم هم در عرصه ملی و هم در نشاط جامعه تاثیر بسزایی دارد و عدم موفقیت جز برای عده کم سودی نخواهد داشت.
پ.ن: بعد از دوسال اولین مطلبی است که مینویسم و خواستم درد دلی داشته باشم، هرچند میدانم گوشی در این جامعه شنوای کسی نیست.