واای خدا چقدر حکیم سنایی غزنوی با این شعرش زیبا فلسفه دنیا رو تفسیر میکنه ، حالا اگه یه خارجی این حرف رو میزد همه به به چه چه میکردن

آن شنیدی که در ولایت شام/

 رفته بودند اشتران بخرام /

شتر مست در بیابانی/

  کرد قصد هلاک نادانی/

 مرد نادان ز پیش اشتر جست/

 از پیش می دوید اشتر مست /

مرد در راه خویش چاهی دید/

 خویشتن را در آن پناهی دید /

شتر آمد به نزد چه ناگاه /

مرد بفکند خویش را در چاه/

 دستها را به خار زد چون ورد/

 پایها نیز در شکافی کرد/

 در ته چه چو بنکرید جوان/

 اژدها دید بازکرده دهان/

 دید از بعد محنت بسیار/

 زیز هر پاش خفته جفتی مار /

دید یک جفت موش بر سر چاه /

آن سپید و دگر چو قیر سیاه /

می بریدند بیخ خاربنان/

 تا در افتد به جاه مرد جوان/

 مرد نادان چو دید حالت بد/

 گفت یارب چه حالت است این خود (خد)/

 در دم اژدها مکان سازم /

یا به دندان مار بگدازم /

از همه بدتر این که شد کین خواه/

 شتر مست نیز بر سر چاه/

آخرالامر تن به حکم نهاد/

 ایزدش از کرم دری بگشاد/

 دید در گوشه های خار نحیف/

 اندکی زان ترنجبین لطیف /

اندکی زان ترنجبین برکند/

 کرد پاکیزه در دهان افکند/

 لذت آن بکرد مدهوشش/

 مگر آن خوف شد فراموشش /

تویی آن مرد و جاهت این دنیا/ 

 چار طبعت بسان این افعی/

  آن دو موش سیه سفید دژم /

که برد بیخ خاربن در دم/

 شب و روز است آن سپید و سیاه/

 یخ عمر تو می کنند تباه /

اژدهایی که هست بر سر چاه /

گور تنگ ست زان نه ای آگاه/

 بر سر چاه نیز اشتر مست/

 اجل است ای ضعیف کوته دست /

خاربن عمر تست یعنی زیست/

 می ندانی ترنجبین تو چیست/

 شهوت است آن ترنجبین ای مرد/

  که تو را از دو کون غافل کرد.