بهترین مدیران و مالکان تاریخ فوتبال-قسمت سوم

موراتی پدر و موراتی پسر.طلایی ترین دوران اینتر

آنجلو موراتی (سوما لومباردو ۵ نوامبر ۱۹۰۹ – ویارجو ۱۲ اوت ۱۹۸۱) تاجر نفت اهل کشور ایتالیا بود. او مالک و رئیس باشگاه اینترمیلان در سری آ بود. او پدر مالک و رئیس سابق باشگاه فوتبال اینتر میلان، ماسیمو موراتی نیز بود. 

در سال ۱۹۵۵، آنجلو موراتی که از افراد سرشناس ایتالیا بود اینتر را خریداری کرد و ریاست این تیم را بر عهده گرفت. حضور موراتی در اینتر با پایان دوران آلفردو فونی همراه بود. موراتی در ابتدای حضور خود چند مربی عوض کرد تا سرانجام تصمیم گرفت هدایت باشگاه را به یک تئوریسین آرژانتینی به نام هلنیو هررا بسپارد. در سال ۱۹۶۰ هررا از بارسلونا به اینتر پیوست، به همراه او لوئیز سوارز ستاره خط میانی بارسلونا هم به اینتر آمد، کسی که به دلیل قهرمانی با بارسلونا در رقابت‌های لا لیگا و اینتر-سیتیز فیرز کاپ در همان سال برنده جایزه بهترین بازیکن سال اروپا شده بود. هررا اینتر را به یکی از بزرگ‌ترین تیم‌های اروپا تبدیل کرد. او سیستم ۲-۵-۳ را که به "Verrou" معروف بود اصلاح کرد که باعث انعطاف‌پذیری بیشتر هنگام ضدحمله می‌شد. سیستم کاتناچیو (catenaccio) را یک مربی اتریشی به نام کارل راپان به وجود آورد. سیستم اصلی راپان با چهار مدافع ثابت اجرا می‌شد. این سیستم به صورت یارگیری نفر به نفر (man-to-man) به علاوه یک بازیساز در میانه میدان که توپ را با دو هافبک کناری به گردش درمی‌آورد اجرا می‌شد. هررا این سیستم را با اضافه کردن دفاع پنجم در نقش سوئیپر یا لیبرو در پشت دو مدافع میانی، اصلاح کرد. وظیفه اصلی سوئیپر یا لیبرو، دور کردن ضربات و پاس‌های مهاجمین حریف است. تیم او سال اول در رتبه سوم ایتالیا ایستاد و در سال دوم نایب قهرمان شد. هررا در سومین سال حضور خود در فصل ۶۳–۱۹۶۲، هشتمین اسکودتو را برای اینتر به ارمغان آورد. پس از آن اینتر در سال‌های ۱۹۶۴ و ۱۹۶۵ دوبار به صورت متوالی قهرمان جام باشگاه‌های اروپا شد، به همین دلیل به هررا لقب "جادوگر" (il Mago) داده شد. هسته اصلی تیم هررا از بازیکنانی نظیر بورنییک و فاکتی در نقش مدافع کناری، آرماندو پیکی در نقش سوئیپر یا لیبرو، لوئیز سوارز و ساندرو مازولا در نقش بازیساز، جایر و کورسو در نقش بال‌های کناری، تشکیل شده بود

در سال ۱۹۶۴ اینتر با شکست پارتیزان در یک چهارم و دورتموند در نیمه نهایی به فینال جام باشگاه‌های اروپا رسید. در فینال اینتر باید در برابر رئال مادرید قرار می‌گرفت، تیمی که تا آن زمان از نه فینال به هفت فینال راه پیدا کرده بود. اینتر با دو گل مازولا با نتیجه سه بر یک، بر رئال مادرید غلبه کرد، سپس تیم با غلبه بر ایندپندینته قهرمان جام بین قاره‌ای فوتبال شد. یک سال بعد نیز اینتر در فینال جام باشگاه‌های اروپا با تک گل جایر بر بنفیکا غلبه کرد و برای دومین بار به صورت متوالی قهرمان این رقابت‌ها شد. در فصل ۶۵–۱۹۶۴، اینتر نهمین اسکودتو خود را به دست آورد همچنین به مقام نایب قهرمانی کوپا ایتالیا نیز رسید. در سال ۱۹۶۶ اینتر با هررا به دهمین اسکودتو خود رسید. در کشور ایتالیا هر تیمی ۱۰ بار قهرمان لیگ داخلی کشور شود یک ستاره به پیراهن خود اضافه می‌کند. در سال ۱۹۶۷ زمانی که جایر از باشگاه جدا شده بود و سوارز مصدوم بود، اینتر در فینال جام باشگاه‌های اروپا با نتیجه دو بر یک برابر سلتیک شکست خورد. اینتر در دهه شصت میلادی بر بام فوتبال ایتالیا و اروپا قرار گرفت و این دهه به عنوان بهترین دوران این باشگاه ثبت شد. اینتر در آن سال‌ها ۳ اسکودتو و ۴ جام بین‌المللی را بدست آورد و به اینتر هررا لقب گرنده اینتر (Grande Inter) به معنای اینتر بزرگ داده شد. دوران طلایی هرارا دو سال بعد یعنی در سال ۱۹۶۸ با جدایی آنجلو موراتی پایان پذیرفت

ماسیمو موراتی متولد ۱۶ می ۱۹۴۵ در ایتالیا است. او فرزند آنجلو موراتی رئیس سابق باشگاه فوتبال اینتر میلان است و از سال ۱۹۹۵ تا ۲۰۱۴ مالک و مدیر باشگاه باشگاه فوتبال اینتر میلان بود. سرانجام موراتی در سال ۲۰۱۴، ۷۰ در صد از سهام اینتر میلان را به اریک توهیر مالک ثروتمند اندونزیایی فروخت.

موراتی در سال 1995 جانشین ارنستو پلگرینی شد درست در زمانی که عملکرد اینتر زیرسوال بود.او در طول 18 سال مدیریتش حدود 1.5 میلیارد دلار در این تیم هزینه کرد که میشه از جنجالی ترین انها به خرید رونالدو از بارسلونا در سال 1997 نام برد.

وی در دوران حضورش در اینتر بازیکن ها و ستاره های بسیاری نظیر:کریستین ویری-روبرتو کارلوس-روبرتو باجو-فیگو و... را جذب کرد.

بهترین سال های موراتی در اینتر همزمان با حضور آقای خاص بر روی نیمکت اینتر بود در جایی که اینتر حاکم مطلق سری آ بود و توانست با قهرمانی در معتبرترین رقابت اروپایی یعنی لیگ قهرمانان اروپا فاتح سه گانه شود و تبدیل به تنها باشگاه ایتالیایی دارای سه گانه بشود.

در آن سال اینتر با حذف دراماتیک بارسلونا با نتیجه 3.2(رفت و برگشت)و شکست بایرن مونیخ در فینال با نتیجه 2.0 توانست تاریخ ساز بشود.

افتخارات این زوج در طی مدیریت اینتر به شرح زیر است:

برلوسکونی.ژانر ترسناک میلان

سیلویو برلوسکونی (به ایتالیایی: Silvio Berlusconi) سیاستمدار و سرمایه‌دار ایتالیایی است. او دومین نخست‌وزیر ایتالیا به جهت مدت باقی ماندن در سمت نخست‌وزیری است. وی در سه دوره این سمت را در سال‌های ۱۹۹۴–۱۹۹۵، ۲۰۰۱–۲۰۰۶ و از ۲۰۰۸–۲۰۱۱ به عهده داشته‌است.

وی ریاست حزب «به‌پیش ایتالیا» را بر عهده دارد. همچنین مالک سابق باشگاه میلان و ثروتمندترین شخصیت سیاسی جهان نیز محسوب می‌شود.

طبق فهرست تهیه شده توسط مجله فوربز در مارس ۲۰۱۷ او با سرمایه ۷ میلیارد دلاری، پنجمین ثروتمند ایتالیا است.

در سال ۱۹۸۶، سیلویو برلوسکونی، باشگاه را خریداری کرد و یک سال بعد با به خدمت‌گیری آریگو ساکی به عنوان سرمربی، و بازیکنانی همچون مارکو فان باستن، رود گولیت و فرانک ریکارد دوران شکوفایی مجدد میلان آغاز شد. ساکی در اولین دوره مربیگری خود در میلان (۱۹۹۱–۱۹۸۷)، موفق به کسب ۸ عنوان قهرمانی شد؛ (یک قهرمانی سری آ، یک قهرمانی سوپر جام ایتالیا، ۲ قهرمانی جام باشگاه‌های اروپا، ۲ قهرمانی سوپر جام اروپا و ۲ قهرمانی جام بین قاره‌ای). وی در این دوره یک نایب قهرمانی در سری آ و یک نایب قهرمانی در کوپا ایتالیا را نیز در کارنامهٔ خود دارد.پس از او فابیو کاپلو،هدایت میلان را برعهده گرفت و در همان فصل اول میلان را بدون شکست قهرمان ایتالیا کرد.میلان دو فصل بعد را هم با قهرمانی ایتالیا پشت سر گذاشت. کاپلو در اروپا هم اقتدار ساکی را ادامه داد و همراه میلان، در ۳ فینال پیاپی لیگ قهرمانان/جام باشگاه‌ها حاضر شد.

در فینال ۱۹۹۴، شاگردان کاپلو در دیداری یک‌طرفه بارسای مقتدر یوهان کرایف را با ۴ گل در هم شکستند و بیش از پیش به رکورد ۶ قهرمانی رئال مادرید نزدیک شدند. در فینال ۱۹۹۵، در شرایطی برابر آژاکس تن به شکست دادند که در صورت کسب پیروزی، با ۶ قهرمانی هم‌رده رئال، رکورددار اروپا می‌شدند.

در ادامه دهه ۹۰، میلان رو به افول گذاشت و در دو فصل ۹۷–۱۹۹۶ و ۹۸–۱۹۹۷ حتی با حضور ساکی و کاپلو هم نتوانست اقتدار خود را حفظ کند. خوردن ۶ گل از یوونتوس، آن هم در ورزشگاه خانگی، بدترین نتیجه دوران برلوسکونی است

میلان در اولین دههٔ قرن، یکی از قدرتمندترین باشگاه‌های اروپا و جهان بود. در فاصلهٔ سال‌های ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۷ سه بار به فینال اروپا راه یافت.

سال ۲۰۰۳، در یک فینال تمام ایتالیایی موفق شد رقیب دیرینهٔ خود یوونتوس را در ضربات پنالتی شکست داده و برای ششمین بار قهرمان لیگ قهرمانان اروپا شود.در تابستان همان سال، دیدار سوپر جام را برابر پورتو برگزار کرد و با کسب پیروزی ۱–۰ برای چهارمین بار فاتح این جام اروپایی شد. در پایان سال ۲۰۰۳، میلان در مصاف با بوکا جونیورز در ضربات پنالتی شکست خورد و نتوانست قهرمانی جام بین قاره‌ای را بدست آورد.

ترکیب طلایی روسونری در اوایل قرن ۲۱

سال ۲۰۰۴، در دیدار رفت از مرحلهٔ یک‌چهارم نهایی دپورتیوو لاکرونیای اسپانیا را در خانه با نتیجهٔ ۴ بر ۱ شکست داد و در شرایطی که همگان تصور می‌کردند که کار تیم اسپانیایی تمام شده، در دیدار برگشت با نتیجهٔ ۴ بر ۰ شکست خورد و از راهیابی به مرحلهٔ نیمه‌نهایی بازماند.در پایان این فصل میلان برای هفدهمین بار فاتح سری آ شد.

فینال ۲۰۰۵ استانبول هیچگاه از خاطر هوادارن میلان و لیورپول محو نخواهد شد. در این فینال دراماتیک، ابتدا میلان با گل زود هنگام کاپیتان افسانه‌ای خود پائولو مالدینی از حریف انگلیسی پیش افتاد. در ادامه هرنان کرسپوی آرژانتینی دو گل دیگر به ثمر رساند تا نیمهٔ نخست با نتیجهٔ قاطع ۳ بر ۰ به سود میلان به پایان برسد. امّا، در نیمهٔ دوم ورق برگشت و لیورپول موفق شد در مدت زمان ۶ دقیقه، نتیجه را به تساوی بکشاند. استیون جرارد، ولادیمیر اسمیچر و ژابی آلونسو سه گل پیاپی به‌ثمر رساندند تا نهایتاً، بازی در پایان ۱۲۰ دقیقه تلاش دو تیم گل دیگری نداشته باشد و ضربات پنالتی قهرمان اروپا را مشخص نماید. لیورپول ۳ بر ۲ در ضربات پنالتی به پیروزی رسید.

نیمه‌نهایی ۲۰۰۶، محل برخورد دو غول اروپا یعنی میلان و بارسلونا بود. تک گل لودویک ژولی کافی بود تا بارسا در مجموع دو دیدار، با نتیجهٔ ۱ بر ۰ پیروز شود و به فینال برسد.

در فصل ۰۶–۲۰۰۵، در پی تخلفات مربوط به تعیین داوران مسابقات سری آ، کمیته انضباطی رأی به کسر ۱۵ امتیاز در شروع فصل ۰۷–۲۰۰۶ و عدم حضور این تیم در لیگ قهرمانان اروپا را صادر کرد که این حکم بعد از بازنگری، به کسر هشت امتیاز و حضور در مرحله پلی آف لیگ قهرمانان اروپا، کاهش پیدا کرد.

سال ۲۰۰۷ یکی از بهترین فصول میلان در قرن جدید بود. باشگاه ایتالیایی، در شرایطی به نیمه نهایی راه یافته بود که سه تیم دیگر این مرحله تماماً انگلیسی بودند. در بازی رفت از دور نیمه‌نهایی، منچستر یونایتد موفق شد در ورزشگاه الدترافورد میلان را با نتیجهٔ ۳ بر ۲ شکست دهد. اما این پایان راه نبود و در شب درخشش کاکا، میلان بازی برگشت را با نتیجهٔ ۳ بر ۰ به سود خود به پایان برد و ضمن جلوگیری از فینال تمام انگلیسی، زمینهٔ انتقام‌گیری از لیورپول را مهیا کرد. ورزشگاه المپیک آتن، محل برگزاری فینال تکراری میلان و لیورپول بود. دو گل از فیلیپو اینزاگی در مقابل تک گل دیرهنگام درک کویت کافی بود تا میلان ضمن گرفتن انتقام دو سال قبل، برای هفتمین بار قهرمان اروپا شود. در تابستان ۲۰۰۷، میلان موفق شد باشگاه سویا را با نتیجهٔ ۳–۱ شکست داده و برای پنجمین بار سوپر جام اروپا را فتح کند.در پایان همین سال، در تورنمت جام باشگاه‌های جهان (جام بین قاره‌ای سابق) حاضر شد و در فینال بوکا جونیورز را با نتیجه ۴–۲ شکست داد و برای نخستین بار این جام معتبر بین‌المللی را تحت نام جدیدش فتح کرد.

میلان که فصل ۰۸–۲۰۰۷ را پایین‌تر از سطح انتظار به اتمام رسانده بود، در تابستان ۲۰۰۸ جهت تقویت تیم فعالیت نسبتاً گسترده‌ای را در بازار نقل و انتقالات انجام داد. آن‌ها در ابتدا رونالدینیو را از بارسلونا خریداری کردند. در ادامه ستاره سابق خود آندری شوچنکو را با قراردادی قرضی از چلسی به خدمت گرفتند. همچنین جیانلوکا زامبروتا از بارسلونا، متیو فلامینی از آرسنال و مارکو بوریلو از جنوا دیگر بازیکنانی بودند که در بازار تابستانی جذب باشگاه شدند. در بازار نقل و انتقالات زمستانی دیوید بکام ستاره انگلیسی لس‌آنجلس گلکسی با قراردادی قرضی و تا پایان فصل به میلان پیوست. باشگاه در رقابت‌های سری‌آ پس از اینتر و یوونتوس در جایگاه سوم قرار گرفت. در رقابت‌های اروپایی نیز پس از دوم شدن در گروه و صعود به مرحله حذفی، به مصاف وردر برمن رفته و در مجموع دو بازی بخاطر گل زده کمتر در خانه حریف از گردانه رقابت‌ها خارج شد. اما مهم‌ترین اتفاق این فصل خداحافظی اسطوره باشگاه پائولو مالدینی، بعد از ۲۴ سال حضور در سطح اول فوتبال ایتالیا و اروپا بود. کاکا نیز در پایان فصل با قراردادی به ارزش ۶۸٫۵ میلیون یورو به رئال مادرید پیوست.همچنین کارلو آنچلوتی سرمربی میلان پس از ۸ فصل هدایت باشگاه و کسب ۸ جام، راهی چلسی شد.

ترسناک ترین میلان میشه به میلان 2007 اشاره کرد که در فینال آتن توانست انتقام فینال استانبول را از لیورپول بگیرد و 2.1 پیروز بشود و هفتمین و اخرین قهرمانی خود را در اروپا تحت هدایت آنجلوتی به دست بیاورد.

جان هنری،شکستن طلسم سی ساله لیورپول

جان ویلیام هنری (انگلیسی: John W. Henry‎؛ زادهٔ ۱۳ سپتامبر ۱۹۴۹) بازرگان و سرمایه‌گذار اهل ایالات متحده است. جان دبلیو هنری سهام‌دار اصلی باشگاه بیسبال بوستون رد ساکس و باشگاه فوتبال لیورپول است. در مارس ۲۰۰۶ میلادی مجله بوستون ثروت او را در حدود ۱٫۱ میلیارد دلار تخمین زد. در نوامبر ۲۰۱۵ مجله معتبر اقتصادی فوربز سود خالص دارایی ا را ۲٫۲ میلیارد دلار اعلام کرد. او دانش‌آموخته رشته فلسفه از دانشگاه کالیفرنیا است، هر چند در این رشته فازغ التحصیل نشد و دانشگاه را نیمه کاره رها کرد. علت این کار جان هنری فعالیت و علاقهٔ وی در شرکت کردن در گروه‌های موسیقی راک اند رول و همچنین فعالیت اقتصادی خرد به صورت قرارداد آتی برای فروش سویا و ذرت ذکر شده‌است.

او در سال 2010 لیورپول را با مبلغ 300 میلیون پوند خریداری کرد و اکنون این باشگاه یکیاز قویترین برند هارا در جهان دارا هست و ارزش حدودا 1 میلیارد پوندی دارد. شاید اوایل دوره مالکیت وی در لیورپول زیاد برای هوادارن خوشایند نبود در اوایل مدیریت وی که وی راجرز را به عنوان سرمربی برگزید ونتایج خوبی کسب نکرد ولی او سرانجام یورگن کلوپ را به عنوان سرمربی لیورپول در سال 2015 برگزید و پروژه ای رویایی را کلید زد تا به طلسم 30 ساله لیورپول در بردن لیگ برتر پایان دهد وی از لحاظ عملکرد اقتصادی فوق العاده عمل کرده و توانست با خرید های نه چندان نجومی نتایج فوق العاده کسب کند.

وی به مرور زمان ستاره هایی چون صلاح مانه فیرمینو هندرسون فن دایک رابرتسون آلیسون را به ترکیب اضافه کرد  و نتیجه این اقدامات قهرمانی در لیگ قهرمانان در سال 2019 با برتری بر تاتنهام در فینال تمام انگلیسی و قهرمانی بعد از 30 سال در لیگ برتر بود.

افتخارات وی در طول مالکیت این تیم به شرح زیر است:

کاری از حزب سناتورز