68 سال پیش در چنین روزی، علی پروین کاپیتان و سرمربی پیشین تیم ملی فوتبال ایران و تیم باشگاه پرسپولیس در تهران به­دنیا آمد. او فوتبال را از سنین کودکی و پس از نقل مکان به خیابان عارف در محله دولاب واقع در جنوب شرق تهران به طور رسمی شروع کرد و در سنین نوجوانی به عضویت تیم عارف درآمد. پروین در جوانی به تیم البرز که در واقع تیم دسته دوم باشگاه کیان بود پیوست؛ تیمی که توسط علی الهی و داود معروف اداره می­شد. بازی‌های قابل قبولش باعث شد تا در سال ۱۳4۴ به تیم کیان که آن زمان منصور امیر آصفی را به عنوان مربی و بازیکنانی نظیر پرویز قلیچ خانی، گودرز حبیبی و عزت جانملکی را در اختیار داشت بپیوندد. وی دو سال در باشگاه کیان عضویت داشت. پروین در این زمان به تیم ملی فوتبال جوانان ایران دعوت شد و این تیم را در مسابقات ۱۹۶۶ فیلیپین همراهی کرد و تا مرحله نهایی صعود کردند ولی تیم به مقام قهرمانی دست نیافت. پروین در این دوره بازی‌ها ۵ گل به تیم‌های ژاپن و سریلانکا زد. پس از تشکیل باشگاه پیکان در سال ۱۳۴۶، پروین به این تیم پیوست. وی در سال ۱۳۴۷ مرد شماره یک تیمش بود و در سال ۴۸ علیرغم پیوستن بازیکنان بزرگی مثل همایون بهزادی که از پرسپولیس به پیکان آمده بودند باز هم بهترین بازیکن تیم بود و موفق شد با پیراهن پیکان به مقام قهرمانی برسد. در بیست وچهار سالگی توسط محمد بیاتی (سرمربی وقت) به تیم ملی دعوت شد و در روز ۱۵ شهریور ۱۳۴۹ و در رقابت‌های فوتبال جام عمران منطقه­ای در مقابل تیم ملی فوتبال پاکستان در نیمه دوم به جای علی جباری به میدان آمد و یکی از هفت گل ایران را نیز به ثمر رساند. در همان سال به عضویت تیم پرسپولیس درآمد و به مدت 17 سال برای این تیم بازی کرد که ما حصل حضور وی به­عنوان بازیکن در این تیم، کسب دو قهرمانی در جام تخت جمشید، سه قهرمانی در جام باشگاه­های تهران، دو قهرمانی جام حذفی باشگاه­های تهران، یک قهرمانی در جام حذفی کشور و یک قهرمانی در جام وحدت بود. وی طی 10 سال حضورش در تیم ملی فوتبال ایران طی سال­های 1349 تا 1359، یک بار قهرمانی در جام عمران منطقه ­ای، یک بار قهرمانی در جام کورش، دو بار قهرمانی در جام ملت­های آسیا، یک بار قهرمانی در بازیهای آسیایی، دو بار شرکت در بازی­های المپیک و یک بار حضور در جام جهانی را تجربه کرد. پروین طی سالهای 1368 تا 1372 هدایت تیم ملی ایران را بر عهده داشت و قهرمانی در بازیهای آسیایی 1990 پکن و جام اکو در سال 1993 نیز از افتخارات دوران مربیگری وی در تیم ملی محسوب می­شود. پس از کسب نتایج ضعیف در دور دوم مسابقات انتخابی جام جهانی ژ و ناکامی ایران در راهیابی به جام جهانی 1994 آمریکا، پروین به همراه دستیارانش در تیم ملی برکنار شدند. او پس از گذشت چند سال از این خاطره تلخ مجدداً به عنوان سرمربی به جمع سرخ­پوشان محبوب پایتخت پیوست و چندین افتخار دیگر از جمله قهرمانی در لیگ آزادگان، فتح نخستین دوره لیگ برتر، مقام نخست جام حذفی کشور و سومی جام باشگاه­های آسیا را نیز برای این تیم به ارمغان آورد.

59 سال پیش در چنین روزی، کارل هانس رومنیگه مهاجم پیشین تیم ملی فوتبال آلمان و تیم­های بایرن مونیخ آلمان و اینتر میلان ایتالیا در وستفالن این کشور به­دنیا آمد. بیش­ترین حضور وی در یک تیم باشگاهی به 10 سال حضورش در بایرن مونیخ بر می­گردد که در مجموع 310 بار با پیراهن این تیم به میدان رفت و 162 گل نیز به ثمر رساند. پس از پیوستن به اینتر سه سال نیز در این تیم بازی کرد که در مجموع 64 بار با پیراهن نرآتزوری به میدان رفت و 24 گل به ثمر رساند. وی دو سال آخر دوران حرفه­ایش را در تیم سروت 1890 سوییس گذراند و بالاخره در 34 سالگی فوتبال را کنار گذاشت. همچنین وی در مدت 10 سال حضورش در تیم ملی آلمان در مجموع 95 بار با پیراهن کشورش به میدان رفت و 45 گل ملی نیز برای عقاب­ها به ثمر رساند. از جمله افتخارات شخصی وی به­عنوان بازیکن می­توان به 3 بار آقای گلی در بوندس لیگا، یک بار عنوان بهترین فوتبالیست آلمان و دو بار مرد سال فوتبال اروپا اشاره کرد. دو عنوان قهرمانی بوندس لیگا، دو بار قهرمانی جام حذفی آلمان، دو بار قهرمانی باشگاه­های اروپا و یک بار قهرمانی در جام باشگاه­های جهان نیز از جمله افتخاراتی است که رومنیگه با تیم محبوب باواریا به­دست آورده است. همچنین وی به­همراه ژرمن­ها قهرمانی جام ملت­های اروپا در سال 1980 را در کارنامه دارد. او در حال حاضر مدیر اجرایی باشگاه بایرن مونیخ آلمان است.