ایران و آذربایجان در گذشته دور یک کشور بودند که بیش از دویست سال پیش زمان فتحعلیشاه از هم جدا شدند. آذربایجان جزو روسیه و بعد شوروی شد. با فروپاشی شوروی در 30 سال قبل، آذربایجان ابتدا جزو کشور های مستقل مشترک المنافع شد. پس از مدتی استقلال یافت. با وجود سابقه حدود 180 ساله، بر خلاف ارمنستان که بیشتر متمایل به شوروی بود، آذربایجان بیشتر به ترکیه و اسرائیل گرایش یافت. طبیعتا دست دوستی آذربایجان به سمت اسرائیل از موانع روابط حسنه این کشور با ایران است. در جنگ قره باغ ایران اعلام کرد، قره باغ را جزو آذربایجان می داند. این اتفاق البته دیر هنگام اتفاق افتاد و با توجه به نزدیکی بیشتر ایران با ارمنستان و روسیه و از طرفی نزدیکی آذربایجان با ترکیه، اسرائیل و امریکا، حمایت همه جانبه ایران از آذربایجان هم رخ نداد. ورود به هزار توی سیاست و اینکه کی و کجا تا چه حد باید برای حفظ منافع ملی اقدام کرد و حق با چه کسی است و ... از حوصله بحث و از سواد اینجانب خارج است.
چیزی که برایم پرسش ایجاد کرد مقاله ای بود که مطالعه کردم. بدنبال تنش های اخیر (که البته ریشه در دهه های اخیر دارد) و بحث کامیونهای ایرانی و مانور آذربایجان با ترکیه در خزر و ... و مانور ایران در شمال غرب ایران، نویسنده ادعا کرده بود ایران باید محتاط باشد و خیلی بدنبال تنش با آذربایجان نباشد چون آذری های بسیاری در ایران هستند.
سوال من این است؟ ایرانی های ترک زبان یا آذری زبان اگر خدای ناکرده جنگی بین ایران و کشور خارجی (حالا فرض محال آذربایجان یا ترکیه) رخ دهد، به ملیت ایرانی شان نگاه می کنند یا به زبان ترکی شان؟ ممنون میشم با حفظ شئونات و بدون بی حرمتی و بحث های سیاسی، نظر مخاطبین ترک زبان را راجع به چنین چالش محالی بدانم؟
با تشکر