محمد بنا فقط یک مربی معمولی کشتی نیست. او یک کیمیاگر است، کسی که کارنامه اش پر از مدالهای رنگارنگ است. افتخارات بزرگی که تا پیش از او رویایی دست نیافتنی بودند، کسیکه جایگاه کشتی فرنگی ما را همپا و بلکه بالاتر از کشتی آزاد قرار داده است.
به گزارش طرفداری، تاریخچه کشتی فرنگی ایران را مرور کنید، حقیقتی عجیب در آن نهفته است؛ مدالهای این رشته تا قبل از محمد بنا به سختی به تعداد انگشتان دو دست می رسید اما دوران او و مدالها و به خصوص قهرمانی های این کشتی از شمارش گذشته است.
تا پیش از بنا تمام تاریخ فرنگی ما خلاصه می شد در دو طلای مرحوم فیروز علی زاده و حسن رنگرز و چندین مدال نقره و برنز سالهای دور و نزدیک و از جمله دومی خودمحمد بنا در ۱۹۸۳ کیف، همان مدالی نقره ای که به رغم سه شکست حاصل شده و اولین مدال کشتی فرنگی ایران بعد انقلاب بود. او در مربیگری اما جلوه ای دیگری داشته است. وقتی در روز های آغازین از رنگرز طلایی جهان گذشت و پای دیکته نانوشته ای به نام حمید سوریان ایستاد هیچکس امروز را تصور نمی کرد. امروز که فرنگی کاران ما با چهار مدال طلا و دو برنز مسابقات جهانی اسلو را به پایان رساندند. امروز که پر افتخارترین ورزشکار این سرزمین همان جوان ترکه ای جنوبشهری است.
با این بنا که معماری را به خوبی آموخته است باید به چشم امید المپیک پاریس را بنگریم. آنجا اینگونه که میدان جهانی نروژ خالی از رقبای سر سخت و عنوان دار بود نیست و همه مدعیان حاضر خواهند بود اما تیم بنا را می توان مدعی اول آن مسابقات دانست. او سه سال وقت دارد تا از این چهره های جوان وجسور قهرمانان المپیک بسازد. همانکاریکه با حمید سوریان، امید نوروزی و قاسم رضایی در لندن ۲۰۱۲ موفق به انجامش شد.
خسته نباشی کیمیاگر کشتی فرنگی ایران!