"مردم هر وقت خبر پیروزی قوای هیتلر را می‌شنیدند، از ته دل برای آلمانی‌ها هورا می‌کشیدند. حتی بعضی‌ها آنقدر تعصب داشتند که برای قوای آلمان گوسفند قربانی می‌کردند." والا حضرت تاج‌الملوک پهلوی/ خاطرات ملکه‌ی مادر

آن نوارهای بالا رفته و پایین آمده‌ی سیاه و سرخ و زرد. اصلا چه می‌شود که طرفداران تبم ملی آلمان در ایران، در مسیر ناخواسته‌ی شیفتگی "کشور آلمان" قرار می‌گیرند. شیفتگان یک کشور، با تمام ساحات آن. از فرهنگ و هنر و صنعت تا پیشوایی که حتی در نزد خود آلمانی‌ها هم منفور است... ماتیاس کونتزل، در کتابی با نام "ایرانی‌ها و آلمانی‌ها"، سعی در کنکاش روابط غیررسمی میان مردم ایران با آلمان دارد. کونتزل ابتدا با بررسی تاریخی، نخستین روابط تهران و برلین را در دوران ناصرالدین شاه می‌یابد. و بعدتر در دوران ویلهلم دوم. دوران رضا شاه و هیتلر، نقطه عطف نزدیکی ژرمن‌ها و ایرانی‌هاست. ورود آلمانی‌ها به خاک ایران. گورستان سربازان ایرانی در ورسک. راه آهن سراسری. شایعات و واقعیت. هیتلر و امام غایب شیعیان. هیتلر و نژاد ایرانی. ایران و آلمان آریایی‌ها... "ایران و آلمان با بندهای آشکار و پنهان، گاه معقول و اغلب نامعقول به هم پیوند خورده‌اند. دولتمردان آلمانی به طور سنتی به روابط نزدیک و دوستانه با ایران علاقه‌مند هستند. همان‌طور که مردم ایرانی.." طرفدار برزیلی را پیدا می‌کنید که عاشق لولا داسیلوا باشد؟ یا یک نفر در میان میلیون‌ها ایرانی شیفته‌ی مسی و دیگو که علاقه‌ای به ارنست پرون داشته باشد؟ مگر طرفداران هلند، نام ملکه‌ی هلند را می‌دانند؟ و حتی انگلیسی‌ها، با تمام پیوندهای میان فوتبال و چرچیل و دوک‌ها و ملکه الیزابت؟ ایتالیایی‌های، عاشق اشک ریختن پس از پیروزی و شکست و موسولینی؟ و اسپانیایی‌های بیگانه با درگیری‌های باسک و کاتالونیا و مادرید. آن پاییز اما داستان دیگری دارد... داستان عجیب‌ترین طرفداری دنیا در تهران. " بازیکنان جوان ما در یک جو بسیار دشوار، مقابل ۱۰۰ هزار تماشاگر به میدان رفتند. و در یک آتمسفر بسیار دوست داشتنی از تیم ما استقبال گرمی شد." استقبال گرم، نهایت واژه‌ایست که بیرهوف، می‌تواند در توصیف استقبال از بازیکنان آلمان بیان کند. در فرودگاه اما اتفاقاتی ورای استقبال گرم رخ می‌دهد. طرفداران با عبور از نیروهای انتظامی خود را ژرمن‌هان می‌رسانند. یک نفر سوار بر دوش جمعیت بوسه‌ای بر پیشانی کلینزمن می‌زند. آرزوی لمس کلینزی. فرودگاه بی‌شباهت به اماکن مذهبی نیست محمد رضا عارف معاون اول رییس جمهور، غلامعلی حداد عادل رییس مجلس، باقر قالیباف فرمانده نیروی انتظامی و محسن مهرعلیزاده رییس سازمان تربیت بدنی سیاسی‌های دعوت شده به استادیوم هستند. و حضور استاد محمدرضا شجریان در کنار مردم. روی سکوها. عکس‌های یادگاری و ژست‌های دلبرانه... محمد دادکان با چک 400 هزار یورویی کمک به زلزله زدگان بم. خاطرات کلینزمن و زلزله‌ی رودبار. رد و بدل کردن هدایای تبلیغاتی. درخشش علی کریمی و مهدی مهدوی کیا. چهره ی جوان فیلیپ لام و مرتساکر. روی سکوها اما خبر دیگریست. سرود ملی آلمان و بهت ژرمن‌ها. اینجا تهران سال 2004 است یا برلین دهه‌ی 30؟ دستهای افراشته، به چه کسی سلام نازی می‌دهند؟ و لبهایی که بعدتر بر دستان ینس لمن بوسه می‌زند... هنوز هم گروهی از طرفداران ایرانی تیم آلمان، به قهرمانی سال 2014 خرده می‌گیرند. به تیمی که اعتقاد دارند باید بدون بازیکنان چند ملیتی به میدان می‌رفت. به پالایش تیم ملی آلمان از هر بازیکنی با پوست رنگین. یک راز حیرت انگیز بی پاسخ... آلمانوفیلها در تهران