| به مناسبت وقایع نیوکاسل یونایتد و سالگرد بازی ایران بحرین 2001 با چند روز تاخیر |
قدیمیها اصلا عادت ندارند به حسابش بیاورند. آن پرچم سبز را. آن نقش و نگار شمشیر و کلمات در هم تنیدهی عربی را. حق هم دارند. چه میشد که عربستان سعودی به مسابقهای بیاید و تیمی جمع و جور کند و در دور مقدماتی به لطف قرعه همگروهمان شود و با چند گل و یک بازی تمرینی روانهی خانهشان کنیم. سالها میگذرد تا تیم ملی عربستان به جام ملتهای آسیا راه پیدا کند. وقتی سه بار بدون گل خورده و با 8 گل زده در ریاض و شیراز و امجدیه بدرقهشان کردیم. وقتی سه بار قهرمان آسیا شده بودیم و نخستین نمایندهی غرب آسیا در جام جهانی و ...
اما تماشای پنالتی سوختهی محمد پنجعلی. تماشای نشستن خاک روی سکوهای استادیوم یکصدهزارنفری تهران و علم شدن ستونهای ورزشگاه ملک فهد. تماشای میزبانی ریاض از قهرمانان پنج قاره در جام کنفدراسیونها و زرد شدن چمن امجدیه. فرار سعیدالعویران در استادیوم واشنگتن، داستان دیگری دارد. ما؟ آمریکا؟ عربستان؟ سوت آغاز بازی برابر سعودیها، حال و روز طرفداران فوتبال ایران را دگرگون میکند. صورت سرخ. لرزش دستها. یخ زدن پاها. دندان قروچه.
مگر ماجد عبدالله چه چیزی بیشتر از علیدوستی دارد؟ و سامی الجابر. و الدوساری و الدعایه و ... به خودمان دلداری میدهیم:
"ما بهتریم و آنها پولدارتر."
"ما جوانمردانه در زمین میدویم و آنها متظاهرانه خود را روی زمین میاندازند."
" ما در دنیا تنهاییم و آنها صاحب کرسی در نهادهای بینالمللی..."
آن شب در منامه، زخم عمیق آن شمشیر سفید رنگ را روی قلبمان حس میکنیم. تیزتر از دندانهی خونآلود پرچم بحرین. جانفرساتر از رنج سفر تا دابلین. آن شب، بحرینیها با پرچم عربستان سعودی برابرمان دور افتخار زدند. ما و آن پرچم... بیست سال بعد. حالا دعوای ما بر سر شمردن گلهای خوردهی تیمهای اول مملکتمان از الهلال است. حالا آن تکهپارچهی سبزرنگ، سفری پر سرو صدا را آغاز کرده. مخالفان، دست روی جنایات شاهزادهی سعودی میگذارند و بر هم زدن قاعدهی بازی فوتبال. و ما مبهوت نگاه میکنیم...
این بار نه شیخبچههای فوتبال ندیدهی بحرینی که صاحبان چشمآبی فوتبال در تاینساید با آن پرچم جشن میگیرند. نه در منامهی کوچک که در سنتجیمززپارک، خانهی فوتبال در شمالشرق انگلستان. نه دشداشه پوشها که صاحبان لباسی لباسی بر تن شاه کیگان و الن شیرر. نه در مقابل تصویر شیخها که در برابر مجسمهی سر بابی رابسن و یادمان جو هاروی.نکند این تازه آغاز سفر آن پرچم سبز رنگ باشد!!!
