اصرار بی مورد بر روی ارسال های بلند روی دروازه حریف به قدری آزار دهنده و خسته کننده بود که هر کودک نو پا و تازه تماشاچی فوتبال شده ای هم می توانست تشخیص دهد اما ذهن سرمربی تیم ملی چنان درگیر حواشی خود ساخته بود که راه دیگری برای فتح قلعه نه چندان مستحکم حریف پیدا نمی کرد. وقتی ده ها سانتر از نقاط مختلف زمین بدون هیچ موقعیت و موفقیتی همراه شد این اقبال بلند ما بود که روی دو توپ کوتاه و اشتباه مدافعان قرمز پوش حریف، مانع از خلق یک شگفتی بزرگ شده و ما را امیدوار و صدرنشین به استقبال دور برگشت فرستاد. در خلق این نتیجه خیلی عوامل را می توان دخیل دانست که اسکوچیچ یکی از آنهاست. او که با اخراجش از‌کنار زمین گویی بند از پای بازیکنان ایران گشوده شده و قفل عدم پیروزی از پای بازیکنان گشوده شد! نقطه عطف بازی تیم ملی ایران و لبنان جایی بود که سردار آزمون با گلایه از کادرفنی خواست تا ساکت باشند که تیم به گل دوم برسد. ‏ستاره‌ها به تساوی راضی نیستند و پیروزی می‌خواهند، حتی اگر سرمربی و مربی‌ها با تنش و جنجال نظر دیگه‌ای داشته باشند.

مربی کروات برای این تیم ملی با این همه ستاره بسیار کوچک است .............