تیمهای ملی ایران و کره همواره دیدارهایی سخت و نفسگیر داشتهاند. ایران و کره جنوبی از دو فوتبال متفاوت با فرهنگی متفاوت برخوردارند. فوتبال کره، فوتبالی سریع و با سبک و شناسنامه است. کرهایها معمولاً با پاسهای کوتاه و با نفرات بسیار حمله میکنند و معمولاً از کنارههای زمین به پشت دفاع حریف راه مییابند و فرصت گل خلق میکنند. بازیکنان کره ضمناً به سختکوشی و دوندگی بیامان به خصوص در بازیهای حساس معروف هستند. در عین حال، فوتبال ایران به دلیل توان جسمی و استعداد بهتر بازیکنانش و همینطور مهارت در بازی هوایی، به نظر من، توان بالقوه بیشتری برای نزدیک شدن به فوتبال مدرن دنیا را دارد. سیستم «1-3-2-4» که در مقابل لبنان نتیجهبخش بود شاید تمام و کمال در برابر کره موثر نباشد. چون در بازی با لبنان، چندبار دیده شد که بازیکنان حریف پس از گرفتن توپهای ما در میانه میدان، براحتی حدود پانزده متر با توپ پیش آمدند و خطرساز شدند. تکرار این اتفاقات در مسابقه حساس با کره جنوبی که بازیکنان سریع و خوبی در کنارههای زمین دارد، بسیار خطرناک است. ضمن این که هافبکهای کره «شوتزنهای» ماهری هستند و در این شرایط براحتی میتوانند دروازه ما را تهدید کنند.
با نگرشی به بازیهای گذشته ایران- کره در مییابیم، همآنجایی که حملات کرهجنوبی با «پرسینگ» مناسب و پوشش منطقهای حریف ناکام مانده، ضد حمله های ایران کارساز و نتیجه بخش بوده. یعنی برگ برنده ما این است که با دوندگی و پرسینگ در زمین کره، توپهایشان را بگیریم و خودمان را در موقعیت مناسب قرار دهیم. معتقدم تیم ملی ایران بخصوص در نیمه اول باید با هوشیاری، یک بازی باحوصله و با پوشش منطقهای زمین که توانایی اجرای آن را دارد، حریف را مجبوربه بازی عرضی و تأخیری کند تا در صورت تصاحب توپ، فرصت لازم را برای ضدحمله بدست بیاورد. با همه این اوصاف، فوتبال است و جادوی توپ گرد. با امید به پیروزی جوانان ایران و شادی مردم.
کاری از حزب دارک
