هر مربی در کنار فلسفه ای که دارد و در گذر زمان سعی می کند آن را در تیمش جا بیاندازد در روز های ابتدایی باید سعی کند با توجه به شناختی که نسبت به بازیکنان دارد بهترین ترکیب را برای تیم در نظر بگیرد.
طرفداری| شاید اگر قرار باشد بهترین های هر پست در جهان را نام ببرند نام کمتر بازیکنی از چلسی به چشم بخورد ولی ترکیب این بازیکن ها کنار هم توانست قهرمانی اروپا را از آن خود کنند. در حقیقت نقطه قوتی که توخل به چلسی بخشید، استفاده شایسته از مهارت های فردی در بستر تاکتیک های این تیم است. تک تک بازیکنان در پست خود بسیار درخشان ظاهر می شوند و این صرفا به علت استعداد و توانایی شخصی بازیکن نیست. فاکتور مهم و قابل توجه پوشش دادن نقاط ضعف فردی به وسیله ی هم تیمیان و تاکتیک های اتخاذی است.
برای نمونه از تیاگو سیلوا با تجربه در قلب خط دفاع بازی می گیرد. او در کنار قدرت رهبری خط دفاع این تیم، بازی خوانی خوبی هم دارد و فضای های خالی را به خوبی پوشش می دهد و علاوه بر این توانایی بازیسازی خوبی هم دارد. نقطه ضعف او شاید سن بالایش و میزان کم دوندگی باشد که با توجه به عمق دفاع چلسی و بازیکنان دونده کناری اصلا این موضوع به چشم نمی آید یا رودیگر به طور مثال به خوبی می تواند توپ را تا میانه های زمین انتقال دهد و حمل توپ خوبی دارد و در نبرد های هوایی هم عملکرد درخشانی به نمایش می گذارد شاید نقطه ضعف او فضاهای خالی پشت سرش باشد که در سیستم 3 دفاع این تیم و در کنار تیاگو سیلو اصلا به چشم نمی آید؛ یا مثلا ترکیب هایی که در خط هافبک به کار گرفته می شود باعث می شود هم طراوات و جنگندگی در این خط دیده شود و هم بازیسازی صورت گیرد.
نکته ی دیگر دست باز توخل در استفاده از ترکیب مختلف با توجه به آنالیز رقیبان است. او در هر پست تقریبا دو بازیکن آماده دارد و می تواند زمانی از بازیکن بازی بگیرد که بهترین شرایط را هم نسبت به خودش (میزان آمادگی اش) دارد هم نسبت به وضعیت رقیب داشته باشد. شنیده بودیم از توخل که به دلیل استفاده حریف از ضربات سر از مارکوس آلونسو در سمت چپ خط دفاعی بهره برده بود که نسبت به چیلول از قامت بلندتری برخوردار است. همه این ها در کنار هم باعث شده ترکیب این بازیکنان، ترکیب قدرتمندی باشد. ترکیبی که از مجموع توانایی بازیکنان بیشتر، قوی تر و خطرناک تر است.
ارسالی محمد جواهری/ روانشناس ورزشی