پرده اول: کوپاآمریکای ۱۹۹۳، ردوندو در تمام اکثر دقایق جام فیکس بود و از عوامل اصلی قهرمانی آرژانتین در جام شد. جامی که آرژانتین تو بازه ۶۰ ساله دوبار بردش که یکی از دوبار همون بود. . جام ۱۹۹۴ ردوندویِ جوانِ آماده با آرژانتین و مارادونا از شانس های اول جام بود. آرژانتین فوق العاده شروع کرد و ردوندو هم همینطور. در دو بازی اول جام فرناندو دو پاس گل داد و آرژانتین هم هر دو بازی را برد. پس از بازی دوم اتهام دوپینگ مارادونا را محروم کردو دیگو به ناچار برای همیشه از فوتبال خداحافظی کرد. ردوندو و آرژانتین شوکه شدند و جامی که انتظار میرفت آلبی سلسته به راحتی یکی از ۴ تیم پایانیش باشد در بازی اول حذفی برای سرزمین نقره تمام شد. . ردوندو بعد از جام جهانی ۱۹۹۴ به تیم ملی آرژانتین دعوت نشد و کوپا ۱۹۹۵ ۱۹۹۷ و ۱۹۹۹ رو از دست داد. آرژانتین هر سه جام مذکور رو با بدترین حالت ممکن به پایان رسوند و شاید اگه ردوندو دعوت می شد اوضاع فرق میکرد. . جام جهانی ۱۹۹۸، ردوندو که بهترین روزهای خود را پشت سر میگذاشت و موفق شدبا رئال مادرید پس از ۳۰ سال قهرمان اروپا شود، به خاطر "بلند بودن موهایش" از سوی پاسارلا اسطوره فوتبال آرژانتین به تیم دعوت نشد. نسلی که با :آریل اورتگا، باتیستوتا، ورون، سیمئونه و ... به همراه ردوندو شانس اول جام شمرده می شد به راحتی با یک لجبازی بچگانه نابود شد. تیر خلاص دنیس برگکمپ آرژانتین را در یک چهارم به خانه فرستاد. . پس از جام باشگاه های اروپا ۲۰۰۰ که اینگونه گفته می شد که "ردوندو یک تنه رئال را قهرمان کرد"، ناگهان شاهزاده محبوب مادرید درخواست خروج داد. بعدها دلیل اصلی این درخواست اختلافات با "پرز" مدیر وقت رئال گفته شد. ردوندو به میلان رفت و در سن ۳۰ سالگی عملا خود را کشت. ردوندو به دلیل مصدومیت های بی شمار و عدم آمادگی پس از مصدومیت هایش تمام شد. ردوندو در بازه ۳ ساله در میلان کلا ۳۳ بازی انجام داد آن هم در حالتی که در بیش از نصف این بازی ها را به عنوان یار تعویضی به زمین آمد.
. ردوندو هم از جمله بازیکنانی بود که قربانی مصدومیت شد. نکته غم انگیز کریر ردوندو این بود که بعد از اینکه پس از دوری ۶ ساله به آرژانتین دعوت شد دچار آن مصدومیت دلخراش شد و شاید قسمت این بود که آخرین پرده فرناندو ردوندو در تیم ملی همانند دون دیگو مارادونای افسانه ای در نسل سوخته ۱۹۹۴ باشد.
.
در کل با وجود تمام بدشانسی ها و بداقبال های کریر فوتبالی اش باز هم از وی به عنوان یکی از بهترین هافبک دفاعی های تاریخ یاد می شود.
شاید بهترین توصیف را سر آلکس فرگوسن مربی افسانه ای یونایتد از وی انجام داد: انگار در پاهایش آهن ربا وجود دارد، او بهترین است.
