نام پارسی شهرهای هند

از زمانی که سلطان محمود غزنوی پیرامون سال 1000 میلادی شمال هندوستان را گرفت، تا پایان دوره گورکانی یعنی به مدت بیش از هشت صد سال زبان رسمی شبه قاره هندوستان «پارسی» بود: غزنویان (1186-977): زبان پارسی غوریان (1215-879): زبان پارسی سلطنت دهلی (1526-1206): زبان پارسی گورکانیان (1857-1526): زبان پارسی راج بریتانیا (1947-1858): زبان انگلیسی! پیش از آمدن انگلیسی‌ها به شبه قاره هند و وادار کردن مردم هندوستان به کاربرد زبان انگلیسی، شاهان گورکانی بیش از 300 سال بود که زبان پارسی را به عنوان زبان رسمی هندوستان (شامل هند و پاکستان و بنگلادش) برگزیده بودند و همه نامه‌نگاری‌ها و سندهای رسمی و دیوانی و هتا نام خود شاهان هند و نام بسیاری از شهرهای هندوستان پارسی بودند و زبان پارسی با خود فرهنگ پارسی و ایرانی را نیز در سراسر هندوستان پراکنده کرده بود. هم اکنون بسیاری از نام‌های پارسی از آن روزها در نام شهرهای هند دیده می‌شود: ● دهلی ● دولت آباد ● بلندشهر ● شاه جهان پور ● هوشیارپور ● فیروز آباد ● شکوه آباد ● فرخ آباد ● صاحب گنج ● هزار باغ ● هوشنگ آباد ● اورنگ آباد (بیهار) ● اورنگ آباد (مهاراشترا) ● نظام آباد ● حیدرآباد ● احمد آباد ● پور بندر ● گلبرگه ● نوساری  شاهان گورکانی هندوستان یکی از نوادگان چنگیزخان مغول که ظهیرالدین محمد بابر نام داشت، در شهر اندیگان خوارزم (ازبکستان امروزی) به دنیا آمد. پدر او فرماندار شهر «پرگانه» بود ولی بابر از حکومت شیبانی شکست خورد و شهرهای پرگانه و سمرقند را از دست داد. از این رو او به سوی جنوب رفت و توانست کابل و راجستان را بگیرد و پادشاهی گورکانی را پایه گذاری کند. نام گورکان از ریشه پارسی کور (=پسر) است و به معنی پسران (تیمور) می‌باشد. گورکانیان یا پسران تیمور اگر چه نژاد مغولی داشتند ولی از آن جایی که در ایران بزرگ شده بودند، فرهنگ و زبان ایرانی داشتند که این فرهنگ و زبان ایرانی را با خود به هندوستان هم بردند