موضوع اینه وقتی به ژاوی و سه بازی اخیر تحت هدایتش فکر میکنم تنها چیزی که به ذهنم میاد یادآوری دوران مرحوم تیتوی فقیده. تیم ما در دوران تیتو زیبا و دوس داشتنی و باصلابت بازی میکرد اما مشکلش این بود که تو شرایط خاص و مخصوصا تو بازی های اروپایی بخاطر نداشتن پلن بی به مشکل برمیخورد و نمیتونستیم با اون همه ستاره ای ام که داشتیم انعطاف داشته باشیم و نتیجه رو به نفع خودمون عوض کنیم مگر اینکه ژاویستا و مسی خیلی فراتر از تاکتیک عمل میکردن و مثل اکثر وقت ها با خلاقیت ها و نبوغشون نجاتمون میدادن. وقتیکه ژاوی جان تو روز معارفه اش اومد گفت که؛ سبک بازی ما قابل مذاکره نیست همون موقع بود که یاد تیتو افتادم و وقتی ام بازیمون رو دیدم ترس و شکم تا حد زیادی به یقین تبدیل شد. ژاوی جان چیزی که تا الان نشون داده اینه که انعطاف پذیر نیست و تو هر شرایطی میخواد به سبک بازی و اصولمون پایبند بمونه به جای اینکه به فکر از کار انداختن نقاط قوت حریف و کار کردن روی نقاط ضعفشون باشه جوری اگه شیش ماه هم برای بازی با بایرن فرصت داشت بازم‌ اینکارو نمیکرد و ترجیح میداد که ببازیم ولو پرگل اما به سبک و فلسفمون تماما وفادار بمونیم. ترسی که به بدجوری به جونم‌ افتاده...امیدوارم ژاوی تو بازی با بایرن نشون بده که به انعطاف پذیری ام باور داره حتی اگه ببازیمم مهم نیست نمیشه از تیم جوانان بارسا به علاوه چندتا پیر و پاتال و مهاجمای داغون انتظار داشت بایرن رو ببریم. مهم اینه که ببینیم این تیم تو این شرایط، منطقی و به دور از خیالبافی عمل میکنه و متناسب با هربازی شرایط رو تعیین میکنه.