قبل از آغاز بازی های آسیایی وقتی خبرنگاران از رییس کمیته ملی المپیک پیرامون دفاع ورزش ایران از رتبه بی نظیرش در گوانگژو سوال می کردند، با تردید های آقای رییس رو به رو می شدند. به نظر می رسید که هاشمی هم پذیرفته بود که تکرار حماسه گوانگژو این بار در اینچئون بسیار دشوار خواهد بود. با این حال کاروان ورزشی ایران تا امروزضعیف کار نکرده است. بی نظیر هم نبوده اما نمی توان برچسب ضعیف بودن هم به آن زد. 'گرچه 4 سال پیش  ووشو 3 طلا برای ایران کسب کرده بود یا به عنوان مثال نقره احمد طالبیان در قایقرانی هم رنگش طلایی بود، اما تک ستاره هایی در تیر اندازی با کمان و یا دوچرخه سواری توانستند مدال های طلای غیر قابل پیش بینی را برای ورزش ما کسب کنند. در مجموع پیشرفت ایران در رشته هایی همچون قایقرانی، تیر اندازی با کمان یا شمشیر بازی قابل قبول بوده  و این مسئله  فارغ از بحث مدال و رتبه به خودی خود حائز اهمیت است. اما آیا ایران می تواند با توجه به اختلاف 5 مدال طلایی که با قزاقستان دارد از رتبه چهارم خود در ادامه رقابت ها دفاع کند؟ پاسخ به این سوال کمی دشوار است و در عین حال جواب نیز ممکن است مطابق میل ما نباشد! باید پذیرفت که حماسه گوانگژو 4 سال پیش کمی با چاشنی شانس نیز همراه بود. جایی که در روزهای پایانی قزاق ها مدال های طلایشان تبدیل به نقره شد و برعکس کاروان ایران هر چه رها می کرد، به طلا می رسید! نمی شود هر سال انتظار داشت که همه اتفاقات به نفع کاروان ورزشی ما رخ دهد. با این حال در ادامه رقابت ها جبران فاصله 5 مدال طلای ایجاد شده غیر ممکن نخواهد بود. ما هنوز 3 رشته پر امید کشتی فرنگی، تکواندو و کاراته را پیش رو خواهیم داشت و صد البته احساس حدادی، والیبال و بسکتبال را. 4 سال پیش نیز ما از قزاقستان عقب افتاده بودیم اما توانستیم عقب افتادگی را در روزهای پایانی جبران کنیم. امسال هم این امیدواری وجود دارد. البته نباید فراموش کرد که رشته های پر امید قزاق ها نیز مانند بوکس و دو و میدانی هنوز باقی مانده اند. قراقستان 4 سال پیش 18 طلا کسب کرد در حالی که تا اینجا در اینچئون 15 طلا در کیسه اش می بیند. این مسئله نشان می دهد که ایران اگر می خواهد به رتبه چهارم برسد باید بیش از 20 طلای گوانگژو را صید کند.  روز های پایانی در اینچئون برای ورزش ایران روزهای حساسی خواهد بود. روزهایی که می تواند باعث شود ایران از عنوان بی نظیر چهارمی خود در بازی های آسیایی دفاع کند و بار دیگر تبدیل به سلطان ورزش قاره کهن پس از 3 غول سنتی شود. اتفاقی که حقیقتا جای تحسین خواهد داشت. شما چه فکر می کنید؟ آیا فاصله ایجاد شده بین ما و قزاقستان قابل جبران خواهد بود؟