| کمتر کسی است که اسم "پیام صادقیان" برایش اشنا نباشد و با شنیدن نام او حسرت استعداد حدر رفته او را نخورد |
کارلوس کیروش در مورد صادقیان گفته بود« بازیکن جوانی است ولی باید خیلی بیاموزد تا در سطح بالایی قرار بگیرد. او من را مورد چالش قرار داد تا به جهنم بروم! من همان شخصی هستم که او را به جهنم میفرستم تا بازیکن حرفه ای برای فوتبال ایران شود»
برانکو نیز در مورد دلایلش برای عدم جذب او گفت « او کیفیت خاص خودش را داشت؛ اما غیر قابل پیش بینی و پرانگیزه بود که تمامی اینها می تواند مخرب نیز باشد؛ صادقیان در مرز حادثه سازی بود»
توصیف هایی که کیروش و برانکو از صادقیان کردند همچون نوابغ همواره در مرز جنون و عقلانیت بود. صادقیان ابایی از خودسوزی نداشت؛ کمتر کسی اگر جای صادقیان بود جرئت گفتن اینکه از قصد جلوی پرسپولیس نمیکرده را داشت. برای صادقیان میانه ای تعریف نشده بود؛ بازی کردن در پرسپولیس تنها صادقیان را راضی می کرد و فوتبال بدون پرسپولیس بی معنا بود برایش. تمام این ها دلایلی است که باعث می شود استعدادی مثل صادقیان فوتبال را در ۲۷ سالگی کنار بگذارد؛ مقایسه کنید با نمونه های خارجی، مسی و رونالدو که در این سنین هنوز هم می درخشند و متوجه ی زندگی حرفه ای شده اند.
به قول کیروش، صادقیان به جهنم رفت اما فوتبالیست حرفه ای برای ایران نشد؛ کمتر کسی با درخشش تنها در یک فصل به اندازه ی صادقیان محبوب میشود اما او قدر ندانست