در پایان جنگ جهانی دوم، لهستان دستخوش تغییرات عمده ای در مرزهای خود شد. در سال 1945 و پس از شکست آلمان نازی، خط اودر-نیسه مرز غربی و خط کرزن مرز شرقی لهستان شناخته شد.
مناطق شرقی لهستان که در سال 1939 به اشغال ارتش سرخ شوروی درامده بود پس از جنگ هیچگاه به لهستان پس داده نشد و 4.3 میلیون جمعیت لهستانی آن اخراج شدند. در نتیجه توافق متفقین در پوتسدام که دولت در تبعید لهستان به آن دعوت نشده بود، لهستان 179000 کیلومتر مربع (69000 مایل مربع) (45٪) از مناطق قبل از جنگ را در شرق از دست داد. امروزه، این سرزمینها بخشی از بلاروس، اوکراین و لیتوانی هستند.
در عوض مناطق شرقی آلمان در شرق خط اودر-نیسه که عمدتا آلمانی زبان بودند به عنوان غرامت از آلمان جدا شده و ضمیمه لهستان شد و میلیونها جمعیت ژرمن تبار این مناطق اخراج و به مرزهای کنونی آلمان کوچانده شده و جمعیت لهستانی جایگزین آنها شدند و نام شهرها از آلمانی به لهستانی تغییر یافت.
قلمرو لهستان در سالهای 1919-1939 مساحتی معادل 386418 کیلومتر مربع را پوشش می داد. اما از سال 1947، قلمرو لهستان به 312679 کیلومتر مربع کاهش یافت، بنابراین این کشور 73739 کیلومتر مربع زمین را از دست داد. این تفاوت تقریباً به اندازه جمهوری چک است، اگرچه لهستان در مقایسه با مرزهای سال 1939، خط ساحلی بسیار طولانیتری در دریای بالتیک دارد. علاوه بر این سرزمین های شرقی سابق آلمان مدرن تر و توسعه یافتر از سرزمین های واگذار شده به اتحاد جماهیر شوروی بود.