جودی جیمز در زبان بدن توماس توخل، استرس را مشاهده کرده است.
به گزارش طرفداری و به نقل از دیلی میل، توماس توخل امروز در کنفرانس مطبوعاتی پیش از دیدار با لیورپول حاضر شد و یکی از سخت ترین کنفرانس هایش را تجربه کرد، دلیل؟ او وظیفه داشت در مورد مصاحبه جنجالی روملو لوکاکو که باعث رنجش هواداران چلسی شده، شفاف سازی کند و اوضاع تیمش را آرام نشان دهد. جودی جیمز، متخصص زبان بدن که شاهد کنفرانس مطبوعاتی توماس توخل بوده، چنین برداشتی از حرکات بدن سرمربی آلمانی داشته است:
زبان بدن توخل، هنگامی که قبل از پایان دادن به بحث در مورد لوکاکو صحبت می کرد، نمایانگر مردی بود که سعی می کرد با استفاده از تکنیک های "کم اهمیت جلوه دادن" روی چهره احساساتش یک ماسک بزند تا یک هاله ای از آرامش برای تیمش بسازد، همانطور که گفته بود چلسی به آن نیاز دارد. میکرو ژست های نهفته یا نشت احساسات اما نمایانگر احساسات عمیق تری هستند. احساساتی که شامل طرد شدن، عصبانیت، عدم صبوری و خشم خفیف هستند. تمایل او برای پنهان کردن این احساسات آنقدر قوی به نظر می رسد که بیشتر از یک مرتبه از دست خود برای محافظت از حالات چهره واقعی خود در مقابل خبرنگاران استفاده می کند، این نشان می دهد که او دارد تلاش می کند تا حالت و هاله "بی تفاوتی" را حفظ کند. وقتی برای اولین بار در مورد لوکاکو از او سوال می پرسند، زبان بدنش ناسازگار است. با استفاده از عبارت های شفاهی مانند "مفید نبودن" و "سر و صدایی که نیازی به آن نیست" او ابتدا چشمانش را گرد می کند که به نظر می رسد نشان دهنده تعجبش نسبت به سوال مطرح شده است، اما مالش چشم او نشان دهنده تمایلش به پوشاندن احساسات است. به نظر می رسد زبان بدن، مرحله بعدی است، جایی که با چندین حرکت شانه و شانه بالا انداختن برای کاهش اهمیت موضوع، بازوهایش را روی هم قرار می دهد تا نمایانگر آرامشش باشند. سیگنالهای آشکارتری از آنچه شبیه ناراحتی یا استرس به نظر میرسد وجود دارد؛ مالش چشم خستهکننده، پوششی برای حالت چهره او ایجاد میکند که شامل مکیدن لب و خیره شدن چشمها میشود. همانطور که خبرنگاران دائما سوال می پرسند، دستانش را جمع می کند و می خندد تا نشان دهد همه چیز خوب است، اما نشانه هایی از ناراحتی جسمی نیز وجود دارد، مانند بی تابی یا چرخیدن روی صندلی. به نظر میرسد که او با بستن دست هایش، کنترل خود را بر نشانه های تنش نشان میدهد، اما لبهای جمعشده و تکرار مالش چشمها خلاف این را ثابت می کنند. 10 دقیقه پس از شروع کنفرانس مطبوعاتی، او شیشه ساعتش را با انگشت های می مالد که نشان می دهد در حال سرکوب کردن تمایلش برای پایان یافتن هر چه زودتر این جلسه است.
