تا سال ۱۳۱۰ خورشیدی در تهران به جز چند گورستان خصوصی، مابقی قبرستان ها زباله دان و محل کثافت بود با گورهایی پست و بلند و فرونشسته همراه با کفن دزدهایی که شبها کفن مردگان را برده و به جنازه های اموات جوان از مرد و زن تجاوز می کردند. در همان ایام به دستور رضاشاه گورستان مسگرآباد با غسال خانه ای آبرومند و درختان سرسبز و برای اولین بار با آمبولانسی جهت حمل جنازه تاسیس و در اختیار مردم قرار داده شد اما کسی حاضر نبود مرده خود را در آن دفن کندا زیرا شایعه شده بود که گورستان را جهت ساخت به دست یک کافر سپرده اند و قبرستانی که به دست کافر ساخته شود نامشروع است و هر مرده ای در آن دفن شود عذاب میکشد! سرانجام دست زور بر سرشان آمد و دفن اموات در گورستان های دیگر ممنوع و برای خطاکار مجازات سنگین در نظر گرفته شد و مردم مجبور به دفن مردگان خود در گورستان جدید شدند و اموات از خوابیدن در میان نجاسات وكثافات نجات یافتند. با این حال کسی حاضر نبود مرده خود را در اتومبیل نعش کش جدید بگذارد. زیرا می گفتند ترتر اتومبیل همان خنده شیطان و نوعی ناسزا به مرده هاست و به همین دلیل با وحشی گری تمام مرده را به دوش گرفته و چند اوباش در جلو تابوت غوغا و فغان راه انداخته ساعتها تابوت را حمل می کردند و جنازه به حد متعفن شدن می رسید.