اين جمله رو وقتي گفت كه حقايقي از زندگي بچگيش افشا شد ، اون به معناي واقع كلمه هيچوقت خانواده نداشت تا جايي كه نخواست نام فاميلي داشته باشه و از سال 2016 فاميلي الي رو براي هميشه از خودش و پيراهنش جدا كرد ، قصه دله يعني خود درد ، دله پدري متواري و مادري الكلي داشت و حتي قسمتي از كودكي و نوجواني خودش رو توي خونه يكي از همبازياش گذروند ، گرچه اون هيچوقت فرزند خونده رسمي اونا نبود ولي همواره از پدر و مادر دوستش به عنوان نزديكترين آدما به نام پدر و مادر براي خودش ياد ميكنه. اون حتي تا روزي كه با تاتنهام قرارداد بست با اونا زندگي كرد ، با كساني كه هيچ نسبتي باهاش نداشتن و فقط از روي ترحم ازش نگهداري كردن. خيلي از فوتباليست ها استعداد خوبي دارن ولي قرباني هستن ، قرباني بچگي نكردنشون ، نوجووني نكردنشون. به قول فرويد اين فقدان ها و كمبودهايي كه توي بچگي سراغ ادم مياد تا اخر عمر همراهت هستن و روي شخصيتت تاثير ميذارن و توي مقاطعي شديدتر بروز داده ميشن . دله فوتبالش رو به روزي كه پدرش ولشون كرد رفت ، باخت. از زندگي خيليا خبر نداريم و نميدونيم چه ها كشيدن ، دله ديگه دنبال فوتبال نبود و فقط ميخواست چاله چوله هاي عاطفي كه داشته رو پر كنه . وقتي مصدوم بشي راحت برميگردي ولي امان از وقتي كه روحت بيمار باشه . انتقاد زياد كرديم ازش ولي واقعا هيچ كدوم از ما توي قبلش نبوديم كه بدونيم چه خبره ، شايد ما و مربيان انتظار داشتيم با تمرين بيشتر، بهتر بشه ولي مگه تمرين براي قلب خسته و شكسته هم درمانه؟ دله ، دني رز ، ارن لنون و ... بازيكناني كه همه حسرت شدن براي ما تاتنهاميا اونم متاسفانه بخاطر بيماري هاي روحي ، بازيكناني با شروع هاي زيبا و به ياد ماندني ولي پاياني تلخ.
هر چه بود ، قصه پسركي كه در نوزده سالگي به اميد شبيه شدن به بت بچگيش استيون جرارد به تاتنهام اومد به بدترين شكل ممكن به پايان رسيد ،شايد به بدي مدل و رنگ موهاش به وقت خداحافظي. با حسرت ، خداحافظ دله ، پسرك قرباني ..
2/1/2022