طرفداری - روکه سانتا کروز احیا شده به پلگرینی کمک کرد تا مورینیو را شکست دهد. مورینیویی که ایکرکاسیاس را روی نیمکت نشانده بود، حالا در پایان سال 2013 بارسلونا با اختلاف 16 امتیاز از رئال پیش تر است. نگاهی می انداریم به گزارشی از آس.
این تنها در مورد شکست نیست. درمورد نیمکت نشین کردن کاسیاس است. درباره به پایان رساندن بازی با سرخیو راموسی است که نوک خط حمله بازی می کرد. درباره به هدر دادن دقایق پایانی بازی با فرستادن توپ های بلند بی فایده به هجده قدم است در حالی که مادریدی ها روی زمین بسیار بهتر هستند. تمام این ها به مورینیو ختم می شود. نمی توان با بد شانسی یا اشتباهات داوری کاری کرد یا سطح کیفی پایین تیم.
همه این ها مسائل تیم هستند اما مسائل جزئی. دیروز مورینیو نه تنها درون زمین شکست خورد بلکه او شکست نمادین دیگری هم خورد. سرمربی که این روزها همه چیز به او ختم می شود حالا خودش را این روزها به شهادت اعداد در حال خرد شدن می بیند. بعد از هفده بازی مدافع عنوان قهرمانی 16 امتیاز از بارسلونا و 7 امتیاز از اتلتیکو مادرید عقب تر است و تنها 2 امتیاز با مالاگا پلگرینی که با مشکلات مالی دست و پنجه نرم می کند فاصله دارد. مورینیو که معمولا به اعداد و ارقام و آمار های تیم هایش علاقه دارد مسلما این روزها چندان به این جزییات علاقمند نیست. او دائما در حال صحبت از تلاش بازیکنانش یا بد شانسی هایشان مقابل تیم ها از جمله مالاگا است. بهانه و بهانه. توجیه و باز هم توجیه. هیچکس سرزنش نمی شود. کریسمس به آقای تنها و دیگران مبارک.
شواهد شب قبل نشان داد بدون شک همه چیز مربوط به کاسیاس نیست. یک نفر عادت به دیدن تغییرات عجیب و غریب بازیکنانش از پست های تخصصی به نقش های غیر معمول دارد. دیشب کایخون باز هم نقش مدافع کنار را بازی کرد. غرق در نمایش قدرت خودش است. مورینیو مدت هاست رویای کنار گذاشتن کاپیتان رئال و اسپانیا را دارد. اما کاسیاس تنها وقتی اعتماد به نفس لازم را نداشته باشد شکست می خورد. بله او بد بازی کرد اما بد در مقابل چیزی که ما معمولا عادت به دیدن از او داریم. چراکه کسی نزدیک سطح او نیست. آدان اشتباه زیادی نداشت اما مادریدی ها ار آن واکنش های جادویی که مخصوص کاسیاس است بی نصیب بودند.
پلگرینی این بار با مالاگا برای شکار رئال برگشته بود. پس از نیمه اول کسل کننده در نیمه دوم میهمان را به زیر کشیدند. گل اولشان که با ضربه خوب ایسکو به ثمر رسید اولین ضربه شان به سمت دروازه بود. اما چیزی که بیش از همه شگفت آور بود پیروزی مالاگا به سبک خود مادریدی ها بود. هجوم های ناگهانی به فضاهای باز. ضد حملات سریع. فوتبالی برق آسا. در مقابل مارتین دمیکلیس مرد کلیدی میزبان در انتهای زمین بود. با قدرت بازی خوانی و دفع توپش بارها حملات مادریدی ها را خنثی کرد. تنها یکبار جاماند و یک پاس اشتباه از ایگناسیو کاماچو از کنترلش خارج بود.
ناگهان مدافع عنوان قهرمانی طعم بازی های خودشان را بوسیله مالاگایی که اهمیت دو چندانی یافته بود چشید. پخش توپ سریع از دفاع به خواکین، خاویر ساویولا یا ایسکو. تنها به گل دوم شان نگاه کنید. حمله ای طوفانی از عقب و ضربه پایانی از روکه سانتا کروز که تمامی نشانه های تجملی مادریدی ها را از بین برد.
مهاجم پاراگوئه ای گل دوم را پس از دریافت توپ با ضربه پشت پای خواکین زد. گل کریم بنزما امیدهای مادریدی ها زنده کرد. اما دیگر کمی دیر شده بود. اندک ایمان باقی مانده از بین رفته بود. همه چیز بیهوده باقی ماند در حالیکه فردی دمدمی مزاج روی نیمکت نشسته بود.