هنگامی که به یوونتوس آمد انتظار دریافت کارت خوش آمد گویی از کسی نداشت.حق هم داشت.کونته دوست داشتنی رفته بود و الگری مسئولیتی سنگین داشت.انتظارات از او فراتر از فتح اسکودتو بود.الگری بهتر از هر کسی میدانست تیم کنته به عدم انعطاف پذیری در رقابت های اروپایی متهم میشد.سیستم هایی که در ایتالیا جواب میداد و در اروپا کاملا بی اثر بود.
الگری میدانست کمتر کسی به او امید دارد.شاید خیلی ها تاریخ اخراج او را حدس میزدند.اما اهمیتی نداد و کار را شروع کرد.
شروع او فوق العاده بود.دو برد پیاپی بدون گل خورده و الگری اماده چالش اروپایی بود در برابر مالمو با انگیزه در تورین.جایی که فشار روی او خیلی زیاد بود.نام کوچک مالمو تنها فشار مضاعف بود.اما تیم الگری جواب تشویق ها را داد.یک برد با طعم صدر نشینی و بدون گل خورده!
ادامه ی مسابقات داخلی از آن هم بهتر بود.3 مسابقه که دو تای ان خارج از خانه بود و یکی از آن ها در برابر میلان بود.سه برد هفت گل زده و اینبار هم بدون گل خورده.
یوونتوس فوق العاده بود و اماده برای بزرگترین چالش فصل.اتلتیکوی سیمئونه
داستان جدال با سیمئونه خیلی طولانی شده.میتوان به جرئت گفت هیچ تیمی هنوز نتوانسته راهی مطمئن برای غلبه بر بازی فیزیکی شاگردان سیمئونه پیدا کند.
تیمی که خلاقیت بارسایی ها را با دوندگی خنثی میکند و با عصبی کردن ستارگان گران قیمت مادریدی تمرکز آن ها را از بین میبرد و استمفورد بریج را برای مورینیو تبدیل به جهنم میکند یک چالش وحشتناک برای الگری به حساب می آمد.آن هم در مادرید.اتلتیکویی که به بزرگان باج نمیداد خیلی خطرناک به نظر میرسید.
الگری برای سیمئونه برنامه ویژه ای داشت.یوونتوس در طول 90 دقیقه دقیقا طعم بازی سیمئونه را به خود او چشاند.پوگبایی که به هافبک های اتلتیکو فهماند که میتواند از همه آن ها بی رحم تر باشد.کیه لینی دقیقا میدانست در برابر بازی های روانی و فیزیکی مانژوکیچ باید چه کند.یورنته که با صلابت و به تنهایی با چند مدافع اتلتیکو در گیر میشد.اگر پیگیر بازی های یوونتوس باشید میفهمید که یوونتوس آن شب خیلی با یووتوس همیشه فرق داشت.ان شب یوونتوس امیدوار کننده بود.از این جهت که حال آن ها انعطاف پذیر هستند.یک مولفه ی لازم و ضروری برای هنرنمایی در اروپا.در طول بازی نارضایتی در چهره ی سیمئونه مشخص بود.او یا کمترین ابزارها یا بهتر بگوییم ارزان ترین ابزار ها ستارگان گران قیمت تیم ها را تار ومار میکرد در مخمصه افتاده بود.الگری مشکلی نداشت.بازی به شکل واضحی به میل او دنبال میشد.ولی آرداتوران دوست داشتنی باز هم گره گشا شد.و روی یک اشتباه یووه ای ها گل زد.اتلتیکو برد.ولی جنگ تاکتیکی به نفع مربی ایتالیایی به پایان رسید. الگری زنگ خطر را برای خیلی ها به صدا دراورد.یووتوس او حالا برای هر حریفی برنامه دارد.یک تیم انعطاف پذیر فوق العاده.الگری در گذشته این را ثابت کرد.او هنگامی که در میلان بود در مرحله ی حذفی برنامه درستی مقابل بارسا داشت.اما ابزار بد بودند.او در برابر اژاکس با نمایشی تمام دفاعی میلان بحران زده را از گروه بالا کشید تا الگری نشان دهد در اروپا حرف های زیادی برای گفتن دارد.
چند روز بعد او از پس رم هم بر آمد.رمی که من سیتی در اتحاد حریفش نشد رمی که در ایتالیا هیچ کس حریفش نبود هم مغلوب یوونتوس الگری شد.یوونتوسی که کمتر جدی گرفته میشود ولی هدفش را خیلی جدی گرفته...و کمی فقط کمی زمان میخواهد که قدرتش را به خیلی از بزرگان دیکته کند
