بنا به اجماع دانشمندان کلمه روس نام دسته ای از وایکینگها بود که عمدتا از سوئد امروزی سرچشمه میگرفتند و به زبان نورس قدیم صحبت می کردند و از حدود قرن هشتم تا یازدهم پس از میلاد در امتداد مسیرهای رودخانهای بین دریای بالتیک و دریای سیاه سکونت داشتند و حکومت میکردند. آنها دولتی را تشکیل دادند که در تاریخ نگاری مدرن به نام روس کیف شناخته می شود. در روس کیف اقلیت وایکینگ بر اکثریت اسلاو حکومت می کردند.
در ۸۸۲ میلادی وایکینگها شهر کییف را از تصرف خزرها بیرونآوردند و آن را پایتخت روس کیف نمودند. این دولت در سدهٔ یازدهم میلادی به اوج خود رسید و مرزهایش از جنوب تا دریای سیاه، از خاور تا رودخانه ولگا، از باختر تا پادشاهی لهستان و گراندوشی لیتوانی گسترده شدهبود. دورهٔ درخشان این نظام، روزگار فرمانروایی ولادیمیر کبیر و پسرش یاروسلاو خردمند بود که روسها مسیحیت را پذیرفتند و نخستین قانون به یکی از زبانهای اسلاوی شرقی به نام روسکایا پراودا پدیدآمد.
فرمانروایان روس کیف از تبار سوئدی ها و نروژی های باستان بودند که بر اکثریتی از اسلاوها فرمان میراندند و در نهایت با اسلاو ها ادغام شده و زبان روسی قدیمی را پذیرفتند. نخبگان روس کیف هنوز با نورس قدیم آشنا بودند تا زمانی که در نیمه دوم قرن یازدهم جذب شدند، و در مناطق روستایی بقایای فرهنگ نورس تا قرن 14 و اوایل قرن 15 باقی ماند.
آنها در نهایت نام خود را به روسیه و بلاروس دادند و به تاریخ ملی روسیه، اوکراین و بلاروس مرتبط هستند.