وضعیت زندگی یه مقدار دشوار شده و اعصابها خرابه. فکر می کنم همگی قبول داشته باشیم که تو شرایط فعلی 99 درصد ما اعضای این جامعه به کمتر از چیزی که حقمونه رسیدیم، و در نتیجه دلخوری و سرخوردگی در روان و رفتار همه کاملا مشهوده.
این وسط اونهایی که به دلایل کمبودهای فردی و اجتماعی یا نداشتن مهارت یا آموزش یا تواناییهای دیگه، بیشتر از دیگران وابسته به شرایط جامعه بودن و در نتیجه بیشتر از دیگران سرخورده و زخمی هستن رو باید درک کرد. این عزیزان ممکنه رفتارهای سوال برانگیزی نشون بدن، و به هر دستاویزی برای جبران روانی ناکامی هاشون چنگ بزنن. برای مثال در فوتبال که علاقه مشترک همه ماست، این عزیزان به جای لذت بردن از فوتبال قصد دارن سرپوشی روی ناکامی های شخصی بذارن و در میانسالی در پی درگیری در مسائلی هستند که تینیجرها دارن کم کم ازشون فاصله می گیرن.
نمونه این رفتارها رو میشه در اون گروهی که دنبال اینن که بگن ما بودیم که باعث محرومیت آلکثیر شدیم دید. آقایون، ما شما رو درک می کنیم. این درسته که شما به دلیل کمبودهای فردی این ادعاها رو مطرح می کنید، و هر بچه ای میدونه وقتی گزارش ناظر بازی به رفتار نژادپرستانه عیسی اشاره کرده دیگه چهارتا ایمیل و کامنت اینستاگرمی :))) نه تاثیری داشته تو قضیه نه اصلا زمان لازم برای تاثیرگذاری رو داشته! با اینحال دوست داریم بدونید که ما میدونیم آدمهای ضعیف و عقده داری هستید و می خواین اینطوری احساس کمبود شخصیتتون رو جبران کنید، و از این بابت سوژه خنده ما هستید :)))))
آره عذرخواهی در کار نبود، خواستم یه کم بیشتر قهوه ایتون کنم :)
پ.ن: یه نکته خیلی مهم در مورد این مساله نیاز به توضیح داره که ایشالا به وقتش می ذارم تو کاسه تون :)