استقلال با توجه به مدافعان کند تصمیم به ارسال پاس های بلند پشت دفاع پرسپولیس گرفته بود که به خوبی و چندین بار از این کار استفاده کرد ولی به دو دلیل این استراتژی موفق نشد
۱. بی دقتی مهاجمان
۲. بی کیفیتی پاس های ارسال در این مورد نبود آمانوف و زبیر که در ارسال پاس های بلند تبحر داشتند به چشم میومد
در هنگام دفاع استقلال سعی داشت با یارگیری من تو من با بازیکن های خط حمله پرسپولیس خط حمله پرسپولیس مهار کنه تصمیم درست که خیلی بد اجراشده
وریا غفوری و چشمی و همچنین دانشگر نا آماده بار ها جا موندند که باعث شد استقلال داخل دفاع از برتری نفرات بر خلاف گذشته بر خوردار نباشه به خصوص از سمت راست استقلال چندین موقعیت به پرسپولیس داد
در نیمه دوم به دلیل پرس سنگین پرس پولیس و فشرده بازی کردن این تیم در ۱۵ دقیقه اول با وجود هافبک کند استقلال عملا بازی استقلال خنثی شد ولی با ورود آمانوف زبیر و حردانی استقلال در جنگ میانه میدان پیروز شد
همچنین حضور یامگا در ۳۰ دقیقه آخر در پست وینگر به جای مهاجم یاعث آزادی عمل زیاد این بازیکن شد که پاس خوبش به سلمانی می تونست باعث گل بشه
در کل اگه کادر فنی استقلال کمی هوشیارتر بود به راحتی میتونست پرسپولیس شکست بده