اگر چندماه قبل به این پنج نفر نگاه می‌کردیم، می‌گفتیم پاریس قهرمان بی‌چون و چرای این فصل اروپاست.  دونارومایی که با ایتالیا قهرمان یورو شده بود؛ راموسی که بهترین مدافع جهان بود؛ مسی‌ای که پیش بینی میشد در کنار ام‌باپه و نیمار فوق العاده ظاهر شود؛ حکیمی‌ که آمده بود بهترین دفاع/هافبک راست شود و واینالدومی که با مواجه شدن با ترافیک خط هافبک لیورپول، تصمیم به ترک این تیم گرفت. همه این‌ها پیش از شروع فصل بودند!  وقتی رقابت‌ها از سر گرفته شد، همه چیز تغییر کرد. دوناروما عامل باخت پاریسی‌ها شد. راموسی که همه را مصدوم می‌کرد، خودش مصدوم بود. واینالدوم فرصت چندانی برای خودنمایی پیدا نکرد تا افسوس پیشنهاد بارسلونا را بخورد و مسی با ده پاس گل و تنها دو گل اوضاع نسبتا معمولی داشته‌باشد.  اینکه باشگاه‌ها صرفا توان مالی داشته باشند و با خریدهای میلیونی، مهره‌ها و گزینه‌های تیم‌ها را یکی پس از دیگری بربایند، کمک چندانی به آن‌ها نمی‌کند، چرا که اولا رقبا به سراغ گزینه‌های دیگر می‌روند و ثانیا همان تیم، چون تعداد زیادی بازیکنی که به دردش نمی‌خورد، خریده، برای بازیکنان مناسب سیستم خود جایی ندارد. در مورد پاریس اما شرایط به همینجا ختم نمی‌شود، پوچتینو که در تاتنهام مطرح شده بود، مربی پاریس شد. مربی‌ای که با تصمیم‌های اشتباه و تاکتیک غلط تاثیر زیادی بر ضعف فعلی پاریسی‌ها گذاشته. مورد عجیب بعدی، عدم تغییر مربی از سوی سران باشگاه است. پاریسی‌ها در این فصل تنها در رقابت داخلی می‌توانند موفق باشند (از اروپا حذف شده‌اند)، چرا که هر چندسال یکبار تیمی می‌آید و قهرمان لیگ می‌شود و دوباره پاریس چندسال می‌تازد و دوباره یکسال افت می‌کند. همین افت و خیزهای پاریس کار دستش می‌دهد چرا که بر خلاف فرانسه که چندسالی می‌شود یک طرفه است، در اروپا اینطور نیست؛ در آنجا یک اشتباه می‌تواند آخرین اشتباه باشد، اگر تیم حریف حواسش را جمع کند و از موقعیت استفاده کند.  /جمع بندی: پاریس با این سیستم بازی و مدیریتی به جایی نمی‌رسد. خبر جدایی نبمار و ام‌باپه برای هواداران پاریس جالب نیست و مدیریت را مقصر می‌دانند؛ مدیریتی اشتباه که با بهترین مهاجم حال حاضر جهان تمدید نمی‌کند و به جای آن بازیکنان ۳۴-۳۵ ساله را به خدمت می‌گیرد. بازیکنانی که روزی در پیراهن تیم‌های سابقشان پاریس را حذف کردند و حالا با پیراهن پاریس، آنها را حذف می‌کنند.