پیامبر (ص)فرمودند:
هر كس براى كسب رضايت خدا و آگاهى در دين قرآن را بياموزد، ثوابى مانند همه آنچه كه به فرشتگان و پيامبران و رسولان داده شده، براى اوست.
امام علی (ع) فرمودند:
بر شما باد رجوع به كتاب خدا (قرآن) كسى كه به آن عمل كند از همه پيشى مىگيرد. و نیز فرمودند: خداى تعالى كتابى راهنما فرستاد و در آن خوب و بد را روشن ساخت. پس راه خوبى را پيش گيريد تا هدايت شويد و از راه بدى دورى جوييد تا به مقصد برسيد.
امام صادق(ع) فرمودند :
هر جوان مؤمنى كه در جوانى قرآن تلاوت كند، قرآن با گوشت و خونش مىآميزد و خداوند عزّوجلّ او را با فرشتگان بزرگوار و نيك قرار مىدهد و قرآن نگهبان او در روز قيامت، خواهد بود
امام صادق(ع) می فرماید: من ضمانت می کنم کسی که در شب قدر سوره ی روم و عنکبوت را بخواند از اهل بهشت باشد.
امام رضا (ع) فرمودند:
هر کس ماه رمضان یک آیه از کتاب خدا را قرائت کند مثل این است که در ماههاى دیگر تمام قرآن را بخواند.
امام صادق (ع): هر کس به بهشت و ویژگی های آن مشتاق است سوره واقعه را قرائت کند.
اکنون معنی و ترجمه سوره قرانی واقعه رو نوشتیم: سوره واقعه ۹۶ آیه دارد ، که در ان توصیف و احوال روز قیامت گفته شده است.
????????????????????????????
((((متن معنی و ترجمه سوره واقعه))))
به نام خداوند بخشنده مهربان ۲_ هنگامی که آن واقعه بزرگ (قیامت) واقع میگردد. ۳_ که در وقوعش هیچ کذب و جای هیچ شک و ریب نیست. ۴_ آن روز (قومی را به دوزخ) خوار و ذلیل کند و (طایفهای را به جنّت) سربلند و رفیع گرداند. ۵_ آنگاه که زمین شدید به حرکت و لرزه در آید. ۶_ و کوههای سخت متلاشی شوند. ۷_ و مانند ذرّات گرد در هوا پراکنده گردند. ۸_ و شما خلایق بر سه دسته مختلف شوید. ۹_گروهی راستان، اصحاب یمین باشند که چقدر حالشان (در بهشت ابد) نیکوست! ۱۰_ و گروهی ناراستان، اصحاب شومی و شقاوتند که چقدر روزگارشان (در دوزخ) سخت است. ۱۱_ و (طایفه سوم) آنان که (مشتاقانه در ایمان) بر همه پیشی گرفتند و (در اطاعت خدا و رسول)
۱۲_ آنان به حقیقت مقربان درگاهند. ۱۳_ آنان در بهشت پرنعمت جاودانی متنعّمند. ۱۴_ آنها جمعی بسیار از امم پیشینیان هستند. ۱۵_ و عدّه قلیلی از متأخّران (یا بسیاری از مقدّمان امّت محمّد ص و قلیلی از مردم آخر زمان این امّت باشند). ۱۶_ آنان بر سریرهای زربفت مرصّع به انواع جواهر تکیه زنند. ۱۷_ همه (شادان) با یاران و دوستان رو به روی یکدیگر بر آن سریرهای عزّت مینشینند. ۱۸_ و پسرانی زیبا که حسن و جوانیشان همیشگی و ابدی است گرد آنها به خدمت میگردند. ۱۹_ با کوزهها (ی بلورین) و مشربهها (ی زرّین) و جامهای پر از شراب ناب. ۲۰_ نه هرگز از آنها (هر چه نوشند) دردسری یابند و نه مستی عقل و رنج خمار کشند. ۲۱_ و میوه خوش از هر چه برگزینند،
۲۲_ و گوشت مرغان و هر غذا که مایل باشند، ۲۳_ و زنان سیهچشم زیباصورت، ۲۴_ که (در بهاء و لطافت) چون درّ و لؤلؤ مکنونند (بر آنها مهیّاست). ۲۵_ (این نعمتهای الهی) پاداش اعمال نیک آن بهشتیان است. ۲۶_ نه آنجا هیچ حرفی لغو و بیهوده شنوند و نه به یکدیگر گناهی بربندند. ۲۷_ هیچ جز سلام و تحیّت و احترام هم نگویند و نشنوند. ۲۸_ و اصحاب یمین هم چه خوش روزگارند! ۲۹_ در سایه درختان سدر پرمیوه بیخار. ۳۰_ و درختان پربرگ سایهدار. ۳۱_ و در سایه بلند درختان. ۳۲_ و در طرف نهر آبهای روان زلال. ۳۳_ و میوههای بسیار. ۳۴_ که هیچ وقت منقطع نشود و هیچ کس بهشتیان را از آن میوهها منع نکند. ۳۵_ و فرشهای پربها (یا فراش و زنان زیبا). ۳۶_ که آنها را ما در کمال حسن و زیبایی بیافریدهایم. ۳۷_ و همیشه آن زنان را با کره گردانیدهایم. ۳۸_ و شوهر دوست و با غنج و ناز و جوان و همسالان دلنواز. ۳۹_ این نعمتهای بهشتی مخصوص اصحاب یمین است. ۴۰_ که جمعی از پیشینیان، ۴۱_ و جمعی از امت رسول آخر زمان هستند.
۴۲_ و اما اصحاب شومی و شقاوت (که نامه عملشان به دست چپ است) چقدر روزگارشان سخت است! ۴۳_ آنها در عذاب باد سموم و آب گرم باشند.
۴۴_ و سایهای از دود آتش دوزخ. ۴۵_ که نه هرگز سرد شود و نه خوش نسیم گردد. ۴۶_ این عذاب آنها را بدین سبب است که از این پیش به ناز و نعمت پرداختند. ۴۷_ و بر گناه بزرگ (شرک و عناد) لجاجت و اصرار داشتند. ۴۸_ و دایم میگفتند: آیا ما چون مردیم و خاک و استخوان پوسیده شدیم باز هم ما زنده میشویم؟ ۴۹_ و آیا پدران گذشته ما زنده خواهند شد؟ ۵۰_ بگو: البته تمام خلق اولین و آخرین، ۵۱_ همه در وعده گاه روز معیّن محشر گرد آورده میشوند.
۵۲_ آن گاه شما ای گمراهان منکر (قیامت). ۵۳_ از درخت زقّوم تلخ دوزخ البته خواهید خورد. ۵۴_ تا آنکه شکم را از آن پر میسازید. ۵۵_ آنگاه همه از آب گرم جهنم بر روی آن میآشامند. ۵۶_ بدانسان از عطش، آن آب را مینوشید که شتران تشنه آب میآشامند. ۵۷_ این است طعام و شراب کافران در روز جزا. ۵۸_ ما شما را بیافریدیم پس چرا تصدیق نمیکنید؟ ۵۹_ آیا ندیدید (و به حقیقت در نیافتید) که نخست شما نطفهای (بیقدر و قابلیّت) بودید؟ ۶۰_ آیا شما خود آن نطفه را (به صورت فرزند انسان) میآفرینید یا ما آفرینندهایم؟ ۶۱_ ما مرگ را بر همه شما مقدّر ساختیم و هیچ کس بر قدرت ما سبق نتواند برد.
۶۲_ در اینکه شما را فانی کرده و خلقی دیگر مثل شما بیافرینیم و شما را به صورتی (در جهانی دیگر) که اکنون از آن بیخبرید برانگیزیم. ۶۳_ و بیشک شما از نشأه اوّل خود آگاه شدید (که از عدم به وجودتان آوردیم) پس چرا متذکر (عالم آخرت) نمیشوید؟ ۶۴_ آیا دیدید تخمی را که در زمین میکارید؟ ۶۵_ آیا شما آن تخم را میرویانید یا ما رویانندهایم؟ ۶۶_ اگر ما بخواهیم کشت و زرع شما را خشک و تباه میسازیم تا با حسرت و ندامت به سخنان بیهوده پردازید. ۶۷_ (و گویید) که ما سخت در زیان و غرامت افتادیم. ۶۸_ بلکه به کلی محروم گردیدیم. ۶۹_ آیا آبی را که شما مینوشید متوجهید؟ ۷۰_ آیا شما آن آب را از ابر فرو ریختید یا ما نازل ساختیم؟ ۷۱_ اگر میخواستیم آن آب را شور و تلخ میگردانیدیم، پس چرا شکرگزاری نمیکنید؟!
۷۲_ آیا آتشی که روشن میکنید مینگرید؟ ۷۳_ آیا شما درخت آن را آفریدید یا ما آفریدیم؟ ۷۴_ ما آن را مایه پند و عبرت و توشه مسافران (کوه و بیابان عالم) گردانیدیم. ۷۵_ پس (ای رسول) به نام بزرگ خدای خود تسبیح گو. ۷۶_ سوگند به مواقع نزول ستارگان (یا آیات کریمه قرآن). ۷۷_ و این سوگند اگر بدانید بسی سوگند بزرگی است. ۷۸_ که این قرآن کتابی بسیار بزرگوار و سودمند و گرامی است. ۷۹_ که در لوح محفوظ سرّ حق مقام دارد. ۸۰_ که جز دست پاکان (و فهم خاصّان) بدان نرسد. ۸۱_ تنزیلی از پروردگار عالم است. ۸۲_ آیا با این سخن (آسمانی) باز انکار و نفاق میورزید؟ ۸۳_ و بهره خود را تکذیب آن قرار میدهید؟ ۸۴_ پس چرا هنگامی که جان کسی به گلو رسد. ۸۵_ و شما وقت مرگ (بر بالین آن مرده حاضرید و او را) مینگرید. ۸۶_ و ما به او از شما نزدیکتریم لیکن شما بصیرت ندارید. ۸۷_ پس چرا اگر حیات به دست شما و طبیعت است و شما را آفرینندهای نیست. ۸۸_ روح را دوباره به بدن مرده باز نمیگردانید اگر راست میگویید؟ ۸۹_ پس (بدانید آن که بمیرد) اگر از مقربان درگاه خداست ۹۰_ آنجا در آسایش و نعمت و بهشت ابدی است. ۹۱_ و اگر از اصحاب یمین است. ۹۲_پس (وی را بشارت دهید که) تو را (از هر رنج و درد و الم) ایمنی و سلامت است. ۹۳_ و اما اگر از منکران و گمراهان است. ۹۴_ نصیبش حمیم جهنم است. ۹۵_ و جایگاهش آتش دوزخ است. ۹۶_این (وعد و وعید) البته یقین و حق و حقیقت است. ۹۷_ پس به نام بزرگ خدای خود تسبیح گوی.
??????????????????????????????