خب تب و تابها خوابید؛ خبری هم از تعلیق نیست و با سیاست همیشگی:"کی بود، کی بود؟ من نبودم" و با ۴ تا دروغ و تظاهر به دستور پیگیری، موضوع حل شد. بلیتها هم که جعلی بود و گاز اشکآور هم کار سرباز وظیفه. فردا هم یه روز دیگه خداست و پس از روز از نو، روزی از نو و دوباره مشکلات روزمرهی زندگی. خداروشکر از یه بحران دیگه هم سربلند بیرون اومدیم و تا اتفاق بعدی گرم میکنیم و منتظر مبارزه خواهیم بود. اما در بین همه راه حلهایی که هموطنان برای رفع این مشکلات ارائه داده بودن، یکیشون تحریم رفتن به استادیوم بود.
شاید بارها سرود هواداران تیم راجاکازابلانکای مراکش رو شنیده باشید، ویدیوهایی که بیش از ۱۶ میلیون بار در صفحات مجازی دیده شده، با یک ترانهی معروف:"ما در این کشور زیر ابر تاریکی زندگی میکنیم...شما ثروت ما را دزیدهاید و آن را با خارجیها تقسیم کردهاید. شما یک نسل را به تمامی نابود کردید." و یه زمانی هم شعار هواداران فوتبال در الجزایر با شعارهای تظاهرات مردم یکی بود:"چه کسی عامل سیهروزی ماست؟" البته در الجزایر هم وقتی فهمیدن که حکومت از حضور اونها در استادیومها سواستفاده میکنه، داستان رو تغییر دادن؛ در آستانهی بازی بزرگ و دربی بین مدینهالجزیره و مولودیهالجزیره در ۵ ژوئیه ۱۹۶۲، شهر پر بود از این اعلامیهها:"وقتی که مادرتان بیمار است، نمیتوانید به جشن عروسی بروید...از همه هواداران میخواهیم تنها یک مسیر را دنبال کنند، همهی ما فردا در خیابانها، هوادار الجزایر هستیم." و فردای اون روز سه چهارم ورزشگاه ۸۰ هزار نفری خالی بود و مردم جای دیگهای رو برای هوادارای انتخاب کردن.
فوتبال همیشه جایگاه متفاوتی برای اعتراضات بوده؛ حتی زمانی که در جام جهانی ۱۹۷۸ هیچکس، حقی برای مخالفت علیه دیکتاتوری رافائل ویدل نداشت، گروهی از کارکنان ورزشگاهها، به یاد مادرانی که فرزندانشون مفقود یا کشته شده بودن، نوارهای سیاهرنگی پای تیرها نصب کردن و موارد بسیاری که در کاتالونیا، باسک مشاهده شد.
از طرفی نمیشه انتظار داشت تا وقتی تمام جامعه به حرکت در نیومده، عدهای به جای ما در استادیومها شعار بدن و مجازات بشن، اما برای اونایی که تجمع وحشتانگیزه و هر گونه همصدایی، لرزه به تنشون میندازه، طبیعتا خالی بودن و سکوت به نفعشونه. به هر حال وقتی همهی اقشار تصمیم به تغییر داشته باشن، استادیومها مکان مناسبی برای آغازه، همونطور که تاریخ ثابت کرده، فریاد استادیومها گاهی فراتر از زمین بازیه...
پیرو تصویر:فینال جام جهانی ۱۹۷۸. به پای تیرها دقت کنید.