وقتی به گذشته برمیگردیم رویکرد دلبخواهی داریم. یکی از کارکردهای نوستالژی همینه : ینی چیزهای را گزینشی نشون دادن. حتی در افسانه ها قصه ها هم همیشه قدیمی ترین دوره ها همون دوره طلایی بوده است که برای همیشه از دست رفته است. حتی مسلمانان هم از دوران پیامبر و خلفای صدر اسلام به عنوان دوره طلایی یاد میکنند. نوستالژی فقط مخصوص کشورهای در حال توسعه یا شرقی نیست. بعنوان نمونه یکی از دلایل خروج انگلیس از اتحادیه اروپا همین بود که نسل قدیمی مسن ادعا میکرد قبل از ۱۹۷۰ ما وضع بهتری داشتیم در صورتی که توهمی بیش نبود. اصولا زمانی که بحران های اقتصادی سیاسی اجتماعی گسترش پیدا میکنه نوستالژی رشد میکنه . نوستالژی زمینه بروز سیاستهای عوام فریبی و پوپولیستی است. نوستالژی راه تفکر مسدود میکنه. نوستالژی گذشته رونقد نمیکنه بلکه شیرینی های گذشته رو انتخابی نشون میده. نوستالژی طرحی برای آینده ندارد. در نوستالژی شما مدام به عقب برمیگردید و به چیزی که نمیبینید امید می بندید و مردمی که به گذشته خیالی برمیگردن مردم وهم توهم هستند نه مردم منطق استدلال آینده. نوستالژی دستکاری گزینشی گذشته است. نوستالژی سکوی مناسبی برای سفید سیاه نشان دادن واقعیت هاست. مواظب باشید نوستالژی شما رو به سمت عوام فریبی هل نده. نوستالژی ابزار فریب است...
علی شیرازی