کشورهای ترک زبان به کشورهایی گفته می‌شود که اکثریت جمعیت آن‌‌ها را ترک زبان‌ها تشکیل داده‌اند. با همین تعریف می‌توان گفت که ۶ کشور عضو سازمان ملل متحد ترک زبان به حساب می‌آیند. در حقیقت ترک زبانان 96 درصد از جمعیت جمهوری آذربایجان، 87 درصد از جمعیت ترکمنستان، 83 درصد از جمعیت ازبکستان، 93 درصد از جمعیت ترکیه، 89 درصد از جمعیت قرقیزستان و 75 درصد از جمعیت قزاقستان را تشکیل داده‌اند. لازم به ذکر است علاوه بر کشورهای ترک زبان اشاره شده بخشی از جمعیت جمهوری‌های فدرالی مانند تاتارستان و سین کیانگ را نیز ترک زبانان تشکیل داده‌اند

ترکی استانبولی به همراه قزاقستانی، ازبکی و ۳۲ زبان دیگر بخشی از خانواده بزرگ زبان‌های ترکی است. زبان‌های ترکی بخشی از خانواده بزرگ آلتایی است که شامل زبان‌های مغولی و منچو-تونگوزی می‌شود. از ۳۵ زبان خانواده بزرگ زبان‌های ترکی ۲۵ زبان از جمله زبان‌های توفا، زبان‌های یاکوتی و زبان چولیمی در خطر انقراض قرار دارند. در صورتی که گویشوران یک زبان کمتر از یک میلیون باشد آن زبان به عنوان زبان در حال انقراض شناخته می‌شود. شرایط زبان چولیمی با تنها ۴۴ گویشور به مراتب بحرانی‌تر است. در حال حاضر کمتر از ۲۵ میلیون نفر در سطح دنیا به یکی از این ۲۵ زبان صحبت می‌کند. زبان ترکی استانبولی با بیش از ۸۰ میلیون گویشور بومی بخش بزرگی از گویشوران زبان ترکی را به خود اختصاص داده است.

به دلیل مهاجرت زیاد ترک‌ها به آلمان، این کشور حدود 5/1 میلیون ترک را در خود جای داده است.20میلیون نفر در روسیه، 10میلیون در جمهوری اذربایجان ،جمعیت زیادی از ترک‌زبان‌ها نیز در بلغارستان یافت می‌شوند که حدود 800 هزار ترک‌زبان را در خود جای داده است. از لحاظ جمعیت، 300 هزار ترک‌زبان در قبرس و به‌ویژه جمهوری ترک قبرس شمالی ساکن هستند. تقریباً 350 هزار ترک‌زبان در هلند، 221 هزار نفر در فرانسه، 200 هزار نفر در اتریش، ، 170 هزار نفر در ایالات متحده، 113 هزار نفر در بلژیک و 100هزار نفر در اکراین کمتر از 100 هزار نفر در یونان، مقدونیه، رومانی، صربستان، سوئیس و آلبانی زندگی می‌کنند.