‍ جنگ قهرمانی لیگ حالا داغ‌تر شده است. در فاصله پنج هفته به پایان لیگ، آبی‌ها چهار امتیاز پیش هستند و البته مزیت برتری در بازی رودررو را هم دارند. اما چیزی که آنها نباید دست‌کمش بگیرند، ژن شگفت‌انگیز پرسپولیس است. حکایت پرسپولیس اما فرق دارد؛ ژن این تیم حماسه‌سازی، تسلیم‌ناپذیری و ممکن کردن غیرممکن‌هاست. پرسپولیس بیشتر از آن که بچه مثبت عینکی و همیشه درس‌خوان کلاس باشد، شبیه دانش‌آموز شر و محبوبی است که هر لحظه می‌تواند همه را انگشت به دهان بگذارد. تاریخ این باشگاه مملو از کام‌بک‌های اعجاب‌آور و لحظات شورانگیز و باورنکردنی است؛ تیمی که هزار بار به مو رسیده، اما پاره نشده است. از مقاومت نه نفره در دربی تهران تا داستان حیرت‌انگیز به زانو در آوردن الدحیل در تهران؛ شبی که نبیل معلول آنقدر در آزادی فریاد کشید که صدایش گرفت و حتی نتوانست در نشست خبری بعد از بازی حاضر شود  اصلا چرا راه دور برویم؟ مگر همین دیشب پرسپولیس یک ساعت با یک بازیکن کمتر بازی نکرد و پیکان را نبرد؟ آنقدر سزاوارانه که برای قوم توهین و تهمت، تحلیلی غیر از تبانی و این قبیل لاطائلات باقی نماند. اگر پیروزی هر تیم ده نفره‌ای فقط با زد و بند ممکن باشد، پس بزرگترین تبانی تاریخ را پرویز مظلومی با پرسپولیس کرد؛ شبی که برتری دو بر صفر و لقب چوبله پوبله را دودستی تحویل ایمون زاید و شرکا داد! پرسپولیس چهارشنبه‌شب نفسش را چاق کرد و نشان داد جنگ قهرمانی هنوز تمام نشده.بله؛ استقلال همچنان به جام نزدیک‌تر است، اما پنج هفته یک عمر است، برای تیمی که روزگاری عادل فردوسی‌پور در وصفش فریاد می‌زد: «قهرمان لیگ دقیقه نود و اِنم عوض می‌شه!» هنوز چشم از این لیگ بر ندارید  رسول بهروش*ورزش‌مدیا*