پائولوی سرافراز
۱۱۷ بازدیدچهارشنبه ۲۳ مهر ۱۳۹۳ - ۱۱:۴۰
این مطلب توسط کاربران طرفداری ارسال شده است و دیدگاه طرفداری نیست.
25 مه 2003
اگر پائولو مالدینی فوتبالیستی معمولی بود یا در سری B توپ می زد باز هم از افرادی تلقی می شد که لبخند خدا شامل حالشان شده است. مالدینی آنقدر زیباست که جورجیو ارمنی از بین تمام فوتبالیست های ایتالیا وی را به عنوان مدلی بی نقص برای لباس هایش برگزید. او مردی خانواده دوست و فداکار است که همسرش- مدلی زیبا و فوق العاده- دو پسر زیبای فوق العاده برای او به دنیا آورده است. به علاوه با وجود ثروت، شهرت و شانسی که درب خانه اش را زده طبع صمیمی و بی ریایی دارد و به ندرت ستون های شایعات را زینت می بخشد. و فراتر از همه این موهبت ها باید اذعان داشت که پائولو مالدینی یکی از بهترین فوتبالیست های تاریخ است. وی مردی است که هر مرد ایتالیایی رؤیای به جای او بودن و هر زن ایتالیایی رؤیای با او بودن را در سر دارد.
چهارشنبه، رکورد دار فوتبال ایتالیا (او بیشترین بازی را برای باشگاه و کشورش به میدان رفته و سیلی از مدال در کارنامه دارد) میلان مورد علاقه اش را مقابل یوونتوس در ورزشگاه اولدترافورد در فینال لیگ قهرمانان رهبری خواهد کرد.
این ششمین باری است که مالدینی در فینال لیگ قهرمانان اروپا به میدان می رود. پنج فینال قبلی بین سال های 1989 و 1995 صورت گرفتند، یعنی زمانی که میلان با مسحورکننده ترین چهره ها در فوتبال قدرت برتر بود. گروه سه نفره ی هلندی مارکو فان باستن، رود گولیت و فرانک رایکارد آرایشی تماشایی به دفاع مغتنم ایتالیایی 'فرانکو بارزی و دست نیافتنی ها' می داد. در کنار این سوییپر افسانه ای، دو ستاره ی جوان نوظهور، مالدینی و دوست صمیمی اش بیلی کاستاکورتا، و مائورو تاسوتی دیوار خط دفاعی را تشکیل می دادند. در حال حاضر، بارزی مربی جوانان میلان و تاسوتی کمک مربی است. خدا می داند این بازمانده های قدیمی، مالدینی و کاستاکورتا، در حالی که برای جام اروپایی دیگری لحظه شماری می کنند چه خاطراتی را در سر می پرورانند.
به خصوص کاستاکورتا باید در شگفت باشد که چطور علی رغم اینکه میلان تابستان گذشته او را بازیکن آزاد اعلام کرد بدین جا رسیده است. وی سپتامبر گذشته با دوست دخترش در نیویورک به سر می برد که باشگاه با او تماس گرفت تا بگوید به او نیاز دارند. گویی در اوایل فصل کاپیتان مالدینی به اطراف رختکن نگاهی انداخت و حس کرد روحیه و عزم گارد قدیمی تیم از دست رفته است. پس از آن تلفن کاستاکورتا زنگ خورد.
این دو رکن درازمدت دفاع میلان و ایتالیا تفاوت های چشمگیری دارند. کاستاکورتا اکثر دوران فوتبال کذایی اش را در کنار مالدینی گذراند و جام های زیادی را با وی به دست آورد، ولی هم از نظر گیرایی و هم زیرکی تا ابد در سایه ی اوست. با این حال به نظر نمی رسد که به دل گرفته باشد. کاستاکورتا اعتراف می کند: «من همیشه مجبورم سخت کار کنم، در حالی که استعداد پائولو ذاتی است.»
همیشه همین طور بود. مالدینی که اولین بازیش برای میلان را در 16 سالگی انجام داد در تیم جوانان زیر نظر پدرش چزاره کار می کرد. آیا از قوم و خویش پرستی سود می برد؟
مالدینی با یادآوری گذشته می گوید: «نه، کاملاً برعکس بود. پدرم به من بیش از بقیه سخت می گرفت.» این همه سختگیری برای برآوردن انتظارات بالایی که از پسر چزاره مالدینی بودن نشأت می گرفت لازم بود. پاپا چزاره سوییپر قوی و دقیقی بود با مسئولیتی بزرگ که در اولین قهرمانی جام باشگاه های اروپای میلان در سال 1963 لقب کاپیتان تیم را یدک می کشید. وی هم چنین مربی تیم ایتالیایی بود که پائولو در آن بازی می کرد. پائولو با 126 بازی ملی (112 بازی بیش از پدرش) به کارش پایان داد.
چزاره می گوید: «هیچ وقت پائولو را نصیحت نکرده ام. نیازی به نصیحت ندارد، همیشه می داند باید چه کار کند. هنوز هم هر روز با تلاش برای بهتر شدن و پاکسازی باطنی اش مرا به حیرت وا می دارد. به چه چیز پائولو افتخار می کنم؟ به طرز رفتارش در زمین و اینکه همیشه بازیکن میلان بوده است.»
پائولوی تک باشگاهی امسال 30 درصد از حقوقش را به خاطر عشق به میلان کاهش داد و قراردادش را تا سال 2005 تمدید کرد. این قرارداد وی را به بیستمین سالگرد بازی در میلان خواهد رساند. او می گوید: «خیلی خوب است که بازیکنی مراتب را طی کند و در یک باشگاه بماند. هواداران می توانند به چنین بازیکنی احساس نزدیکی کنند.»
جالب این جاست که وقتی مالدینی در سال 1985 کارش را در مقابل اودینزه آغاز کرد، میلان در شرف ورشکستگی بود و با سرمایه گذاری 20 میلیون یورویی شخصی بانفوذ و حامی رسانه ها به نام سیلویو برلوسکونی نجات پیدا کرد.
مالدینی تا کی می تواند به بازی ادامه دهد؟ روی هم رفته فصل فوق العاده ای را پشت سر گذاشته و خداحافظی از تیم ملی تأثیری بدیهی در فرم باشگاهی اش داشته است.
مالدینی رسیدن به فینال را با بغل کردن هم تیمی هایش، تکان دادن مشتی زیرکانه به سکوی افتخار یعنی جایی که برلوسکونی نشسته بود، و با حداکثر سرعت دویدن به خارج از زمین جشن گرفت. تفاوت زیادی با دو سال پیش داشت که مالدینی پس از حذف همه باشگاه های ایتالیایی از لیگ قهرمانان اروپا با جدیت تمام با گام های بلند زمین را ترک کرد. بی شک از اینکه به اوج بازگشته اند به خود می بالد.
با فرا رسیدن ماه مه، پائولو بیش از هر بازیکنی برای میلان به میدان رفته بود. دو چیز به وی نیروی تازه بخشیده اند: تلاش روزافزونش برای باشگاه و وجود مدافعی باوقار و استثنائی همچون آلساندرو نستا در کنار او. نستا می گوید: «بازی در کنار مالدینی خیلی راحت است. با اینکه 34 ساله است در هر مسابقه در بالاترین سطح بازی می کند.»
مالدینی از روی غریزه عمل می کند. او بهترین مدافع چپ دنیا بود که بی هیچ گونه تلاشی به یکی از ماهرترین مدافعان مرکزی تبدیل شد. مالدینی تأثیر زیادی روی نسل آتی فوتبال دارد. جنارو گتوزو هافبک سابق رنجرز که هم اکنون نقش فعالی در مرکز زمین میلان به عهده دارد به خاطر درس هایی که از مالدینی گرفته وی را چنین ستایش می کند: «وقتی که خسته می شوم یا حوصله ی تمرین ندارم به مالدینی و کاستاکورتا فکر می کنم و این کار برای کشف دوباره ی میلم به فوتبال کافی است. پائولو برای من و حرفه ام اهمیت زیادی داشته است. او الگوی من است و همیشه او را زیر نظر گرفته ام. زیاد حرف نمی زند، شاید در کل فصل چهار کلمه بگوید ولی همان چهار کلمه آدم را سخت تکان می دهند.»
و این چنین افسانه ادامه می یابد. چزاره در منچستر حضور خواهد یافت تا ببیند آیا پسرش می تواند موفقیت 40 سال پیش او را تکرار کند یا نه. اگر بتواند به قول فال بین های میلان یادآور اولین قهرمانی میلان در خاک انگلیس خواهد بود. چزاره درباره ی پائولو می گوید: «بازی پائولو هنوز تمام نشده است. او باز هم همه را متعجب خواهد کرد.»