مالدینی-بهترین مدافع تاریخ؟
۳۲۰ بازدیدچهارشنبه ۲۳ مهر ۱۳۹۳ - ۱۱:۴۶
این مطلب توسط کاربران طرفداری ارسال شده است و دیدگاه طرفداری نیست.
21 آوریل 2008
نوشته ی کارلو گارگانسه
سایت گل
به تازگی مصدومیتی گریبان پائولو مالدینی را گرفته که شاید پایانی ناامیدکننده بر دوران باشکوهش باشد. در این میان، این سؤال برای کارلو گارگانسه پیش آمده که شاید سمبل آث میلان بهترین مدافعی باشد که دنیا به خود دیده است...
هیچ چیز به اندازه نظرسنجی درباره بهترین یا بزرگ ترین فوتبالیست دنیا توجه هواداران را جلب نمی کند. گرچه اکثر این نظرسنجی ها ایراد دارند و به ندرت پاسخ قاطعی می یابند، ولی موضوع جالبی برای مباحثه به حساب می آیند.
از نگاه هواداران یک تا سی ساله، دنیای فوتبال بدون پائولو مالدینی معنا ندارد، گرچه به زودی به واقعیت می پیوند. مدافع 39 ساله میلان که کم کم آماده بازنشستگی می شود هفته ی گذشته با آسیب دیدگی ران مواجه شد و این ترس را در دل هواداران به وجود آورد که شاید دیگر بازی نکند.
در تعیین بزرگی مالدینی از هر معیاری که استفاده کنید همیشه به یک نتیجه می رسید – اسطوره.
مدال ها و افتخارات
دوست ندارم فوتبالیست ها را از روی مدال هایی که برده اند ارزیابی کنم. بازیکنان معمولی زیادی هستند که همه جور جامی را در کارنامه دارند، مثل کریستین کارمبو که با فرانسه قهرمان اروپا و جام جهانی و با رئال مادرید قهرمان لیگ قهرمانان شد. ستارگان برجسته ای همچون روبرتو باجو هم بوده اند که دست شان از بزرگ ترین افتخارات کوتاه مانده است.
با این وجود، جوایز تیمی باز هم امتیاز مهمی برای بازیکن محسوب می شوند. مالدینی در طول زندگی فوتبالی اش، هفت اسکودتو، یک کوپا ایتالیا، پنج سوپرجام ایتالیا، پنج عنوان لیگ قهرمانان، پنج سوپرجام اروپا و سه جام باشگاه های جهان را به دست آورد.
از نظرجوایز انفرادی، شرم آور است که مالدینی هرگز بهترین فوتبالیست دنیا یا اروپا نشده است. گرچه با توجه به سیاست های اتخاذ شده در فرآیند انتخاب هر دو مورد، تعجب آور نیست.
از جمله رکوردهای متعددی که مالدینی برای میلان به جای گذاشته می توان به رکورد بازی در این تیم اشاره کرد. وی مسن ترین گلزن فینال لیگ قهرمانان نیز هست.
سابقه ی ملی
بازیکنان بسیاری در سطح باشگاهی بی نظیر بوده ولی به دلایل متعدد هرگز در صحنه ی بین المللی موفق عمل نکرده اند. جیانی ریورا و آلساندرو دل پیرو از نام هایی هستند که بلافاصله به ذهن خطور می کنند.
بر خلاف این دو، مالدینی در تیم ملی به خوبی میلان بازی می کرد. وی با 126 بازی ملی، رکورددار بازی برای لاجوردی پوشان است. مالدینی در چهار جام جهانی و سه جام ملت های اروپا مدافع ایتالیا بود. گرچه در نهایت بدشانسی در دو فینال مهم شکست خورد، اول فینال جام جهانی 94 مقابل برزیل و سپس فینال یورو 2000 مقابل فرانسه که غم انگیزتر بود. پیروزی در هر دو بازی یقیناً زندگی فوتبالی اش را به اوج می رسانید.
شاید این ها کوچک ترین جزئیات 14 سال بازی مالدینی برای ایتالیا باشند که وی را از بقیه جدا می کنند. مالدینی اولین بار در ابتدای جوانی برای ایتالیا به میدان رفت، در ایتالیایی که معمولاً تا اواسط دهه ی سوم زندگی، شانس بازی به بازیکن داده نمی شود پدیده ی نادری است.
مالدینی در 19 سالگی پدیده ی یورو 88 و بی شک بهترین مدافع پوششی رقابت ها بود. نمایش تن به تن او مقابل میشل ستاره ی اسپانیا در دومین بازی مرحله ی گروهی فوق العاده به یاد ماندنی بود. نام او در سه جام ملت های اروپا 1988، 1996 و 2000، در تیم تورنمت یوفا بود.
معمولاً روبرتو باجو را کسی می دانند که دست تنها ایتالیا را به فینال جام جهانی 94 رساند. شاید عادلانه باشد، ولی از یاد نبریم که وقتی فرانکو بارزی به خاطر مصدومیت چهار بازی جام را از دست داد مالدینی چطور رهبری خط دفاعی را به دوش کشید.
زندگی فوتبالی مالدینی پر از حکایت است، از جمله وقتی که جام اروپا را در سال 2003 در اولدترافورد بالای سر برد، آن هم درست 40 سال بعد از اینکه پدرش چزاره در ویمبلی همان جام را برای میلان بالا برده بود.
دیرپایی
در تعیین بزرگی بازیکن از معیار دیرپایی در سطح اول فوتبال اروپا و دنیا نیز می توان استفاده کرد.
بعضی بازیکنان چند فصل کوتاه بهترین بوده اند ولی بعد به دلایل متعدد به زمین خورده اند. تفاوت اسطوره های تاریخ با این قیبل بازیکنان توانایی آن ها در تداوم بازی خود نه تنها به مدت سه تا پنج سال بلکه هفت تا ده سال است.
مالدینی این توانایی را به سطح دیگری می رساند. با توجه به اینکه اولین بازی اش را ژانویه 1985 در 16 سالگی انجام داد، به مدت یک چهارم قرن در اوج فوتبال اروپا بازی کرده است.
اگر این عدد به حد کافی چشمگیر نیست باید افزود که مالدینی در این مدت تقریباً همیشه سطح بازی اش را حفظ کرده است. وی با حدود 40 سال سن در بازی اخیر میلان مقابل آرسنال در دور رفت مرحله ی یک هشتم نهایی لیگ قهرمانان اروپا بی برو برگرد بهترین بازیکن میدان بود. در بازی برگشت در سن سیرو هم یکی از معدود بازیکنان روسونری بود که با تعریف و تمجید از شکست خارج شد. امانوئل آدبایور مهاجم توپچی ها پس از بازی مالدینی را بازیکنی خواند که هنوز دارای کلاس جهانی است.
مالدینی از این حیث در دنیایی خاص خود به سر می برد و احتمالاً هیچ بازیکنی هرگز قادر نخواهد بود در چنین سطح بالایی به دیرپایی وی برسد. فقط لوتار ماتئوس آلمانی تا حدی به وی نزدیک است.
قهرمانی داخل و خارج از میدان
معمولاً بازی جوانمردانه در بازی مدافعان ایتالیایی نمی گنجد. شاید ایتالیا همیشه بهترین مدافعان دنیا را پرورش داده باشد ولی بازی اکثرشان جنبه ی منفی دارد.
چنین چیزی شاید نه در همه فرهنگ ها ولی در بریتانیا و شمال اروپا هنر مدافع به حساب می آید. مالدینی بدون موذی گری توانست در کار خود بهترین باشد. به همین دلیل است که تمام دنیا دوستش دارند.
هیج جای دنیا نمی توان کسی را یافت که از بد مالدینی بگوید. هر جا که می رود همه به او احترام می گذارند و حتی هواداران رقیب هم دوستش دارند. در طی مسابقه ی لیگ قهرمانان در لندن، وقتی مالدینی برای پرتاپ اوت رفت، هیچ یک از هواداران آرسنال را نمی دیدید که دست هایشان را تکان دهند، به او ناسزا بگویند و یا او را مسخره کنند. چند دقیقه بعد که ماسیمو آمبروزینی رفت توپ را بردارد ناسزاگویی از سر گرفته شد.
مالدینی با اینکه فوق ستاره بود ولی همیشه متواضع ماند. در دنیا در کار خود بهترین بود ولی برخلاف بعضی بازیکنان لوده و پر زرق و برق امروز در مقابل عموم استعدادش را به رخ نمی کشید. مالدینی هم درون و هم بیرون زمین قهرمان بود.
وی یک بار گفت: «پدرم یادم داد که هم درون و هم بیرون زمین درست رفتار کنم.»
در دوره و زمانه ای که بازیکنان تک باشگاهی به ندرت یافت می شوند، مالدینی تمام زندگی اش را وقف قرمز و مشکی های میلان کرد.
مالدینی مدافع کاملی بود. هم تیمی سابقش ری ویلکینز می گوید: «می توانستید او را در هر پستی بگذارید. به محض این مالدینی را دیدم با خود گفتم: خدای من، این پسر همه چیز دارد. فقط 16 سالش بود، با 185 سانتی متر قد، سریع و قوی، و دو پای عالی. عاشق فوتبال بود و هنوز هم می بینید که هست. مثل سابق خیلی هم قابل احترام است. هم انسانی شریف است و هم بازیکنی برجسته.»
مدافعان بزرگ زیادی در تاریخ فوتبال بوده اند که اسطوره شده اند، مثل فرانکو بارزی، جیاچنتو فاکتی، گاتینو سیرآ، فرانتس بکن بائر، پل بریتنر، نیلتون سانتوس، یالما سانتوس و بابی مور.
در جایگاه مالدینی در میان این اسطوره ها هیچ شکی نیست – تنها سؤال این است که آیا بزرگ ترین این اسطوره ها نیز هست؟