پائولو مالدینی.قلب و رو ح فوتبال ایتالیا

نوشته ی فرانچسکا دی مگلیو 23 ژانویه 2005 امروز روز خاصی برای ایتالیا و هواداران فوتبال سراسر دنیاست. امروز پائولو مالدینی مدافع ایتالیایی بیستمین سالگرد حضورش در باشگاه آث میلان را جشن می گیرد. هیجان انگیز ترین بخش دوران طولانی بازی مالدینی فرازها یا قهرمانی های بیشمار نیست. بلکه این است که یک ورزشکار حرفه ای در عصر حاضر تصمیم گرفته تا تمام فوتبالش را در یک تیم بماند. ولی این فقط یکی از دلایل بیشماری است که باید به خاطرشان مالدینی را پاس بداریم. دلایل دیگر به شرح زیر هستند: مالدینی مثل دیوار است. هیچ مهاجمی نمی خواهد با مالدینی مواجه شود زیرا عملاً هیچ کس در مقابل مالدینی راه به جایی نمی برد. حتی در 36 سالگی هم هنوز یکی از بهترین بازیکنان دنیاست. با این که هیچ گونه قدردانی رسمی، نظیر بهترین بازیکن دنیا شدن، از او به عمل نیامده، حتی جوان ترین بازیکنان ماهر دنیا نیز به مالدینی به عنوان تهدیدی جدی می نگرند. وی در سال هایی که در آث میلان سپری کرده، هفت قهرمانی لیگ، چهار قهرمانی لیگ قهرمانان یا جام باشگاه های اروپا، دو جام بین قاره ای، چهار سوپر جام اروپا و یک جام حذفی ایتالیا را به دست آورده است. مالدینی هم چنین 126 بار برای تیم ملی ایتالیا به میدان رفته که یک رکورد محسوب می شود. برجسته ترین قسمت بازی های ملی او، حتی وقتی که کاپیتان رسمی تیم نبود، توانایی اش در اداره تیم حتی در بدترین زمان ممکن بود، از ضربه ی پنالتی از دست رفته ی باجو در فینال جام جهانی 1994 مقابل برزیل گرفته تا آخرین روز حضورش در تیم ملی که ایتالیا در دومین مرحله ی جام جهانی 2002 به طور بحث برانگیزی از کره ی جنوبی شکست خورد. نشانه یک کاپیتان واقعی و انسان برجسته، توانایی وی در سر پا نگه داشتن خود و اطرافیانش در زمان های سخت است. همه به پائولو درود می فرستند! مالدینی لایق احترام است. وقتی میلان در استادیوم جاینتز نیوجرسی در سوپر جام ایتالیا به مصاف یوونتوس رفت در اوج خوشبختی موفق شدم در فاصله ی چند متری مالدینی بایستم. آن موقع برای یک نشریه ی آمریکایی- ایتالیایی عکس می گرفتم و می توانستم از فاصله دور حرف های مالدینی با هم تیمی هایش را بشنوم. در آن چند ساعت، کاملاً مشخص بود که مالدینی تا حدی پدر، تا حدی دوست، تا حدی اسطوره و تمام وجودش رهبری برای هم تیمی هایش است. طوری راه می رود که انگار کس خاصی نیست. ولی تا آخرین نفس در زمین می دود و با اطمینانی بی همتا راه همه چیز را در مسیرش مسدود می کند. مالدینی رؤیایی است. هیکل مجسمه وار، ران های عضلانی ساخته شده برای فوتبال، چهره ی تراشیده، موی تیره ی روان و چشمان روشن و زیبای مالدینی او را بیشتر شبیه مدل های جورجیو ارمنی می کند تا یک ورزشکار حرفه ای. هر زنی و حتی بعضی مردان زیبایی مالدینی را تحسین می کنند. این مسئله، بازی را جالب تر می کند! مالدینی به خانواده اش هم وفادار است. در عصری که ورزشکاران حرفه ای از چند زن مختلف بچه دارند و به همسرانشان خیانت می کنند یا اعتیاد دارند، مالدینی یادآور ایام قدیم است. او بیش از 10 سال است که با آدریانا فوسا مدل ونزوئلایی ازدواج کرده و آن ها دو پسر دارند. شایعه شده که داستان عشق شیرین آن ها به لطف پافشاری مالدینی به نتیجه رسیده است؛ مالدینی به همسرش ثابت کرد که همسرش لنگه ندارد و خودش هم مثل بقیه نیست. شاید فقط باجو با او قابل مقایسه باشد. تفاوت الگوها و ورزشکاران صرف در همین است. این تازه آغاز کار اوست. مالدینی می گوید به این دلیل به بازی کردن ادامه می دهد که هنوز از بازی لذت می برد و می تواند پا به پای هم تیمی هایش بدود. همین که سنش کم کم بالا می رود به ما امید می دهد. اگر به تیم ملی ایتالیا برمی گشت بی شک می توانستند از وجودش سود ببرند.