تا می توانیم قدر مالدینی را بدانیم

نوشته ی هنری وینتر وقتی پائولو مالدینی اولین بازی اش را برای آث میلان انجام داد ری ویلکینز بازیکن روسونری بود، گروه سه نفره ی هلندی رود گولیت، مارکو فان باستن و فرانک رایکارد حتی بارقه ای در چشم هیئت مدیره نبود و کاکا پستانک مک می زد. سال 1985 بود. مدافع میلان که با این تیم در سه دهه مختلف جام باشگاه های اروپا را بالای سر برده تجارب زیادی در چنته دارد و اینک که در آستانه 40 سالگی به پایان کار خدای فوتبال نزدیک می شویم ناراحتی در چشم های ما موج می زند. خواه امروز عصر مقابل سلتیک یا در طول بازی های باقی مانده اش در سری A و لیگ قهرمانان، تا می توانیم باید قدر مالدینی را بدانیم. فوتبال دوباره مثل مالدینی را به خود نخواهد دید. این بازیکن باوقار ایتالیایی در عصر بوسمن و بابی بنتلیز هنوز متضمن اصول اخلاقی در شرف انقراض است و با وجود پیشنهاد از باشگاه های ثروتمندی نظیر رئال مادرید و چلسی در طی 22 سال حضور حرفه ای اش به میلان وفادار مانده است. پیراهن قرمز و مشکی میلان پوست دوم مالدینی شده و هیچ میزان یورو یا پوندی نمی تواند آن را از تن او در آورد. مالدینی علاوه بر وفاداری، متانت نادری هم در پیروزی و شکست از خود نشان می دهد. در سال 2005 در استانبول درست پیش از آن که استیون جرارد جام اروپا را بالای سر ببرد، مالدینی شکست خورده غم و اندوه شخصی اش را پنهان کرد، کاپیتان لیورپول را به کناری کشید و به گرمی به او تبریک گفت. تابستان امسال که جای این دو در آتن با هم عوض شده بود باز هم مالدینی بود که به سمت جرارد رفت تا او را دلداری دهد. این نشان دهنده ی کلاس ناب اوست. ماه مه گذشته که مکس مارکوییز انگلیسی برای تعیین برنده توپ طلا به مجله معتبر فرانسوی پیوست خاطره مالدینی در یادها زنده شد. روز یکشنبه نام سه نفر برتر اعلام شد – کاکا، کریستیانو رونالدو و لیونل مسی که همه سال خوبی را پشت سر گذاشته بودند رأی هایی از این ناحیه کسب کردند، ولی مالدینی، سفیر جاودانگی، کار مهم تری را به عهده داشت. مالدینی در مهم ترین بازی سال یعنی فینال جام باشگاه های اروپا کاپیتان تیمش بود. همان کاری که دیگر مدافع آخر ایتالیایی، فابیو کاناوارو، سال گذشته در ربودن جام جهانی و توپ طلا انجام داد. ولی مالدینی فقط یک بازی یا یک فصل نیست – دوران فوق العاده اش شایسته ی قدردانی است. کافی است به مدال هایش که اکثراً طلا هستند نگاهی بیندازید: مالدینی در هشت فینال جام باشگاه های اروپا بازی کرده و در پنج تای آن ها (1989، 1990، 1994، 2003 و 2007) پیروز جام بوده است. پنج قهرمانی! مالدینی در دوران ورزشی اش به اندازه ی لیورپول نامدار قهرمان جام باشگاه های اروپا شده است. علاوه بر این افتخارات اروپایی، مالدینی هفت مدال قهرمانی سری A ، پنج سوپرجام ایتالیا، پنج سوپرجام اروپا، دو جام باشگاه های جهان و یک کوپاایتالیا در کارنامه دارد. اگر تمام مدال هایش را به گردن می انداخت گردنش خم می شد. وی هم چنین با 126 بازی رکوردار بازی در ایتالیاست و در فینال جام جهانی 1994 نیز به میدان رفته است. مالدینی در رکوردی که شادی بازنشستگان سراسر دنیا را برخواهد انگیخت، مسن ترین بازیکنی شد که در فینال لیگ قهرمانان اروپا گل زده است. گلی که در استانبول به ثمر رساند سریع ترین گل تاریخ فینال نیز بود. تأثیرگذاری مالدینی از این اعداد و ارقام نیز فراتر می رود. این مدافع همه کاره که در سمت چپ و مرکز خط دفاع هنرنمایی کرده رهبری واقعی است و از وقتی که طی بحران مصدومیت در 20 ژانویه 1985 مقابل اودینزه به میدان رفت تکیه گاه میلان بوده است. عشق در قلب همه ما موج می زند ولی ظاهراً مالدینی هم از حرفه ی انتخابی اش لذت می برد. برای پسر چزاره مالدینی مقتدر که خود به مدتی طولانی (1966-1954) مدافع میلان بود فوتبال علاوه بر حرفه، عشق است. مالدینی پس از شکستن رکورد 570 بازی در سری A که در دست دینوزوف بود گفت: «با اینکه زانوهایم ضعیف شده اند هنوز هم روحیه بچه ها را دارم.» عشق به فوتبال در ذات مالدینی است. با اینکه تابستان گذشته قصد بازنشستگی داشت، یک سال دیگر ماند تا هم به میلان کمک کند و هم از نبرد لذت ببرد. وقتی مالدینی بالاخره صحنه سن سیرو را ترک کند، میلان پیراهن شماره ی 3 را بازنشسته خواهد کرد. با این وجود باشگاه که می داند چگونه قدر نام های افسانه ای را بداند قول داده که اگر مالدینی دیگری در صحنه پدیدار شود این پیراهن را گردگیری کند. می گویند کریستین مالدینی، پسر پائولو، در تیم پایه ی میلان خوب کار می کند.