مایک منیان: هدف من در میلان فراموش شدن دوناروما نبود؛ نویر را ستایش می کنم

مایک منیان اولین سال حضور خودش در میلان را با قهرمانی سری آ جشن گرفت.

طرفداری | مایک منیان پس از انتقال از لیل به میلان از همان ابتدا به یکی از بهترین دروازه بان های اروپا و ستون روسونری تبدیل شد. بهترین سنگربان فصل سری آ یک مصاحبه مفصل با گاتزتا انجام داده و در مورد اسکودتوی نوزدهم میلان صحبت کرده است.

مقایسه قهرمانی در لیگ فرانسه و سری آ؟ وقتی در رجیو امیلیا بودیم، فکر می کردم جو لیل پرانرژی تر و جذاب تر بود. اما وقتی در پیاتزا دومو جشن گرفتیم، حس کردم که یک اتفاق شگفت انگیز در حال رخ دادن است؛ دیوانه وار بود. از همان ابتدای برای قهرمانی مصمم بودیم. پس از ان یک دوره افت را تجربه کردیم و ترس از دست دادن قهرمانی به سراغمان آمد. اما با هم صحبت کردیم و شرایط را جمع و جور کردیم، گفتیم که هنوز چیزی تمام نشده و دقیقا هم چنین وضعیتی بود. وقتی اینتر مقابل بولونیا لغزید، فهمیدیم که کار آنها تمام شده چون پس از آن تمام تمرکزمان روی عملکرد خودمان بود. به لطف اینتر و شکست 3-0 در کوپا ایتالیا، شرایط مان سخت تر شد و همین به انگیزه ما اضافه کرد. 

صحبت های رونالدینیو در مورد تیم و مقایسه با میلان 2011؟ شاید حق با او باشد، ما نام های بزرگ زیادی در ترکیب نداریم اما تیمی داریم که سرشار از عظش پیروزی است و استعداد زیادی دارد؛ هر چیزی که برای تشکیل یک تیم بزرگ لازم است. 

دیدا؟ حضور او به عنوان مربی دروازه بان ها یک محرک انگیزشی عالی بود چون می دانستم که وجود دیدا به بهبود سطح کیفی من کمک می کند؛ هرچه نباشد او خودش یکی از بهترین دروازه بانان جهان بود. من و دیدا شباهت هایی با هم داریم و این کمک کرد. وقتی او را ملاقات کردم، فهمیدم که مانند من شیفته فوتبال است و کارش را به شدت دوست دارد. او برای من نقش یک الگوی عالی را ایفا کرد. 

ما در فرانسه بیشتر روی مهارت های مربوط به دست دروازه بان کار می کنیم، در ایتالیا اما بازی با پا هم مورد توجه قرار می گیرد. علاوه بر این در جزئیات نیز تفاوت هایی وجود دارد؛ مانند موقعیت بدن و پاها، خروج ها که در ایتالیا آنها را به طرز جنگنده تری نسبت به فرانسه انجام می دهیم. در لیل بیشتر از من خواسته می شد تا بازی مستقیم انجام دهم و از پرس شدن تیم توسط حریف جلوگیری کنم. در میلان اما توانستم بیشتر مهارت هایم در بازی با پا را به نمایش بگذارم. پیولی به من آزادی عمل می دهد و این را دوست دارم. بهترین مهارت من؟ هم روی مسائل تکنیکی کار می کنم و هم تاکتیکی اما از نظر خودم ذهنیت. 

این که جای دوناروما را بگیرم یا کاری کنم که هواداران او را به دست فراموشی بسپارند، هرگز هدف من نبود. من با یک انتخاب حرفه ای به میلان آمدم. اینجا حضور دارم تا فوتبال بازی کنم. 

 مصدومیت من؟ خودم بیشتر از همه اذیت شدم. پذیرش حقیقت دشوار بود. 7 بازی با دست مصدوم درون دروازه ایستادم و نمی خواستم هم تیمی هایم را تنها بگذارم. وقتی اوضاع بدتر شد، دکتر به من گفت که دارم ریسک بزرگی را به جان می خرم و ممکن است 1 سال دور از میادین باشم. همین شد که تصمیم گرفتم جراحی شوم. اما تمام تلاشم را انجام دادم تا زودتر به میادین برگردم. در خانه نشستن و هیچ کاری انجام ندادن در مرام من نیست. اهداف زیادی برای خودم ترسیم کرده بودم و همین شد که ریکاوری ام به جای 10 هفته، 6 هفته طول کشید. 

من فقط برای بهترین بودن کار می کنم، اما این به من بستگی ندارد که بگویم در میان 5 دروازه بان برتر جهان هستم یا خیر. من به جایزه یاشین فکر نمی کنم، زیاد در اولویت نیست. اما اگر آن را ببرم باز هم خوب است. در کودکی هیچ الگوی خاصی نداشتم اما بازی همه دروازه بان های بزرگ را مطالعه می کنم؛ نویر را ستایش می کنم اما زمان کودکی پوستر بازیکنانی مانند زیدان، رونالدینیو، جرارد، ابراهیموویچ و اتوئو را روی دیوار اتاقم چسبانده بودم.