ماسیمیلیانو الگری از ماتیاس دلیخت و مانوئل لوکاتلی به عنوان رهبران آینده یوونتوس یاد کرده است.
طرفداری | به گزارش DAZN، ماسیمیلیانو الگری پس از گذراندن یک فصل سخت در بازگشت به نیمکت یوونتوس، مصاحبه ای با آندره آ بارتزالی انجام داده که شرح آن را در زیر می خوانید.
دوست دارم فینال های اروپایی را که واگذار کردیم را دوباره بازی کنم؛ مخصوصا فینال اول مقابل بارسلونا. زمانی که به فینال کاردیف مقابل رئال مادرید رسیدیم، در افت بودیم. ما را شانس اولی قهرمانی می دانستند، بدون این که اوج گرفتن رئال مادرید را در نظر بگیرند. 4 ماه بود که از 4 مهاجم نوک در خط حمله استفاده می کردیم و به خاطر مصدومیت های نیمه اول، بهای سنگینی پرداخت کردیم. همانطور که اتوره مسینا می گوید، خط دفاعی خوب، بازی های بزرگ را می برد.
میلان، اینتر و ناپولی نسبت به ما هیچ برتری خاصی نداشتند، مشکل از خود ما بود، این که هیچ کدام از بازی های رو در رو را نبردیم، نشان می دهد از لحاظ شخصیتی و مدیریت تیمی، کمبودهایی داشتیم. تیمی که می برد، هرگز نمی تواند بد بازی کند اما تیمی که خوب بازی می کند لزوما پیروز نمی شود. وقتی سرمربی تیم های بزرگ هستید، هدف همیشه پیروزی است. همه می خواهند خوب بازی کنند اما این یک کلمه انتزاعی است. ضربه برگردان رونالدو را به خاطر بیاورید، چه کسی جزئیات دیگری از آن بازی را به یاد می آورد؟ میلان و یوونتوس دو تیم متفاوت هستند با ذهنیت های متفاوت اما هدف هردو یکسان است. در DNA یوونتوس ژن سخت کوشی وجود دارد؛ تیم اول ایتالیا و باشگاهی که در اروپا با 9 فینال به مراتب بالایی رسیده است. وقتی برای یک تیم بازیکن انتخاب می کنید، باید DNA باشگاه را نیز در نظر بگیرید.
معمولا کسی در مورد سبک بازی رئال مادرید صحبت نمی کند، همه از سبک بازی بارسلونا صحبت می کنند؛ تیمی که عملا تا پیش از مسی، ژاوی، بوسکتس و گواردیولا چیزی نبرده بود. از آن زمان به بعد جام بردن بارسا شروع شد. در ایتالیا اما ما از کشورهای دیگر کپی می کنیم و به همین دلیل همیشه عقب هستیم. باید روی کیفیت خودمان تمرکز کنیم.
قدرت رهبری بسیار مهم است اما چیزی نیست که بتوانید آن را با سن و سال به دست بیاورید، باید آن را درون خودتان داشته باشید. کیه لینی یک رهبر بود، مانند خودت (بارتزالی). بوفون و مارکیزیو نیز این خصوصیت را داشتند و ما حالا دو رهبر دیگر برای آینده در تیم داریم: ماتیاس دلیخت و مانوئل لوکاتلی. دنیلو هم سورپرایز جالبی بود؛ کسی که همیشه تیم را در اولویت قرار می دهد. او هم یک رهبر است اما از نوع ساکتش. فابیو میرتی 4 بازی انجام داد و عملکردش خیلی خوب بود، مهم ترین ویژگی در بازی او، قابل اطمینان بودنش است.
دوشان ولاهوویچ هم می تواند به نوبه خودش یک رهبر باشد. او تنها 22 سال دارد و همیشه می خواهد پیروز شود و به نظرم اگر در زمین بیشتر با هم تیمی هایش صحبت کند، به یک رهبر کاریزماتیک تبدیل می شود. وقتی به سال هایی که کنار بازیکنان بزرگی مثل خودت، بوفون، سیدورف و ... گذراندم فکر می کنم، احساساتی می شوم چون از بازیکنان بزرگ چیزهای زیادی یاد گرفته ام.
بازگشت پوگبا به یوونتوس؟ او برنمی گردد چون از به چالش کشیدن من (در بسکتبال) می ترسد.
پاسخ منفی به رئال مادرید؟ یوونتوس برای من یک چالش بود، می خواستیم اینجا قهرمانی ایتالیا را کسب کنیم و در اروپا هم موفق ظاهر شویم. فصل آینده حتی ممکن است یوونتوسی را ببینیم که با دو وینگر بازی می کند.
دیبالا؟ او باید دوباره خودش باشد؛ یک زمان لقب مسی جدید او را از مسیرش خارج کرد. یک بازیکن نمی تواند مانند دیگر بازیکنان عمل یا فکر کند. او هنوز کارهای زیادی برای انجام دادن دارد چون کیفیت فنی اش به طرز خارق العاده ای زیاد است.