سالها به این فکر میکردم که چرا آمریکاییها مثل بقیه ورزشهاشون به فوتبال اهمیتی نمیدن. بعد از مدتها این قضیه برام روشنتر شد.
مسئله اول : اساسا شانس در فوتبال بسیار دخیله به طوری که یک تیم ضعیف با چینش دفاعی و کمی چاشنی شانس میتونه یک تیم بسیار قویتر رو ببره. چنین چیزی در بسکتبال محاله. همچنین تاثیر داوری در بسکتبال در حد و اندازه فوتبال نیست.
مسئله دوم : در ورزشهای آمریکایی فرصت کافی به تیمها داده میشه که برخلاف تصور باعث جذابیت اونها شده.
برای مثال در بسکتبال آمریکا شما برای حذف هر تیمی از اولین سری تا فینال سری باید اون تیم رو چهار بار ببرید. این یعنی تیم شما با شایستگی کامل بالا رفته. سالی رو سراغ ندارم که قهرمان NBA شایستگی شو نداشته باشه.
مثالهای زیادی وجود داره تو فوتبال : فینال استانبول . حذف چلسی مقابل بارسا . بایرن مقابل یونایتد . قهرمان نشدن رئال مورینیو . بردهای ثانیه آخری رئال و ...
مسئله سوم : سیستم بسته فوتبال. تیمهای ثروتمند معمولا ثروتمند میمونن و ثروتمندتر هم میشن و برعکسش برای تیمهای فقیر و هیچ وقت تیمهای ضعیفتر نمی تونن با تیمهای قوی در دراز مدت رقابت کنن. این مسئله در ورزشهای آمریکایی بخاطر مکانیسم درفت وجود نداره.
برای مثال فیلادلفیا تیمی بود که چند فصل پیش بدترین رکورد تاریخ NBA رو زد ولی الان در پلیآف حضور داره.