|
باشگاه پرسپولیس همچنان از ضروریترین «تکذیب» سال سر باز میزند. جماعت پرشماری منتظرند یک نفر از درون باشگاه با صدای رسا اعلام کند: «جذب میلاد زکیپور در برنامههای ما نیست»، اما فعلا خبری نشده.
شایعات در مورد نزدیک شدن مدافع پیشین استقلال به پرسپولیس همچنان ادامه دارد و با وجود حساسیت گروه زیادی از هواداران، کسی این داستان را انکار نمیکند. نه این که عضویت در باشگاه رقیب گناهی نابخشودنی باشد؛ هرگز اینطور نیست. در فوتبال حرفهای امروز، حتی ابراز علاقه قلبی به تیم مقابل هم نمیتواند یک مانع محال برای انتخاب تیم تلقی شود. یک روز مجید حسینی در تلویزیون به صراحت گفت هوادار پرسپولیس است، اما به استقلال رفت و خوش درخشید. از قول علی علیپور هم نقل میکردند که در کودکی استقلالی بوده، اما در خط حمله پرسپولیس عرق ریخت و بالای هفتاد گل زد. دمشان گرم که نجیب، متعهد و حلالخور بودند.
بحث توهین و شخصیت نازل آدمها اما چیز دیگری است. این زکیپور که حالا اسمش در نزدیکیهای پرسپولیس مطرح شده، از رکوردداران هتاکی به پیراهن قرمز است؛ کسی که آشکارا قهرمانیهای پیاپی این تیم را ناشی از «پارتیبازی» و ارادههای بیرونی میدانست، به مسوولان تیم بهتان میزد و حسرت میخورد که چرا داور به او اجازه نداده با برانکو برخورد کند! سوای قرمز و آبی، آدمی که در این حد حرمت بزرگترش را زیر پا بگذارد، بیش از هر چیز دیگری کاراکتر ویران و تباه خودش را به نمایش گذاشته است. چه پرسپولیس و چه استقلال؛ بعضی مسایل باید برای تیمهای مردمی ما مهم باشد. این نیست که شما فقط بر اساس نیاز فنیتان خرید کنید؛ لازم است که برای نام و نشان، سابقه و تاریخچه و ارزش معنوی برند هم ارزش قائل شوید. اجازه ندهید بیاحترامی و دهانکجی به این پیراهن نادیده گرفته شود. بدعت بینهایت کریهی است این که توهین را با قرارداد میلیاردی و سلام و صلوات جواب بدهید. سنگ روی سنگ بند نخواهد شد، اگر بیادبی هزینه نداشته باشد. روبرتو کارلوس هم اگر بود، باید قیدش را میزدید؛ این که میلاد زکیپور است با «صفر» بازی ملی. دیگر خود دانید. |
