دکتر ابوالفضل خطیبی: نکته اینجاست که در زمانی که شاهنامه سروده شد نشانی از ایرانشهر با مرکزیت واحد وجود نداشت و هر گوشه‌ای از ایران در دست حکومتی مستقل بود، دولت‌های سامانی، غزنوی و سلجوقی هرگز بر سراسر ایران حاکم نبودند و تنها بر بخش‌هایی از این سرزمین حکم می‌راندند. در چنین زمانی که ایرانشهر در دست دولت های متعدد بود ، فردوسی سنگ بنایی گذاشت که باعث ماندگاری ایران شد. این که می گویند فردوسی ایران را زنده کرد، اشاره به همین معنا دارد.  به همین دلیل استاد شهریار می‌سراید: چو از شهنامه فردوسی چو رعدی در خروش آمد /به تـن ايرانيـان را خـون مليّت به جوش آمد/ زبـان پـارسـی گويـا شـد و تـازی خمـوش آمد /ز كنج خلـوت دل اهرمـن رفـت و سروش آمد