تیم هایی که به مسابقات جام جهانی صعود می کنند معمولا یک موزیک برای حضورشان در جام جهانی می سازند و البته ایران هم از این قاعده مستثنی نبوده است.
به گزارش طرفداری، ایران وقتی برای اولین بار در سال 1978 به جام جهانی صعود کرد، میزبان به ایران اطلاع داد که علاوه بر سرود ملی کشور باید یک ترانه هم به عنوان نماد موسیقی ایران به آرژانتین معرفی شود تا قبل و بعد بازی های ایران این آهنگ در تلویزیون آرژانتین به عنوان نماینده موسیقی ایران پخش شود. جهانبخش پازوکی مسئول ساخت این آهنگ شد و البته آهنگسازان دیگری هم شروع به ساخت آهنگ کردند اما در نهایت هیچ آهنگی همراه تیم ملی به آرژانتین نرفت و ابوالفضل جلالی، مدیر تدارکات وقت تیم ملی که کاست جدید خواننده محبوب آن دوران را همراه خود داشت، یکی از ترانه های آن کاست را به عنوان موزیک ایران به مسئولان برگزاری رقابت ها داد. آن آهنگ سال 2000 ساخته منوچهر چشم آذر با شعری از اردلان سرفراز و با صدای داریوش اقبالی بود.
اما متن این ترانه چندان هم ورزشی نیست و البته قرار هم نیست که موزیک تیم ها در جام جهانی یک سره ورزشی باشد اما این که چه متنی بر روی این آهنگ مورد علاقه ابوالفضل جلالی بود، باید گفت ترانه سال سیاه 2000 اردلان سرفراز، موزیک ایران در جام جهانی 1978 شد.
سال سقوط، سال فرار، سال گریز و انتظار، پاییز تلخ و بی بهار، سال سیاه 2000
البته جام جهانی در سال 1978 برگزار می شد و دلیل اسم بردن از سال 2000 در زمانی که 22 سال تا این سال فاصله داشت کمی نامانوس است اما از ترانه و مضمون آن که بگذریم ملودی منوچهر چشم آذر برای موسیقی ایران در جام جهانی یکی از بهترین و شایسته ترین ملودی های ترانه در موزیک معاصر ایران بوده است و شاید ریتم حماسی و تا حدودی کلاسیک آن از عواملی بوده که موسیقی ایران را در جام جهانی پدید آورده است. در رسانه های آن زمان ادعا شده قرار بود گوگوش به عنوان نماینده موسیقی ایران همراه تیم ملی به آرژانتین برود که این سفر منتفی شد و در نهایت با انتخاب مدیر تدارکات وقت تیم ملی که وظایف سرپرستی را هم برعهده داشت آهنگ مشهور منوچهر چشم آذر اولین آهنگ ایران در جام جهانی لقب گرفت.
در ادوار دیگر هم برای حضور ایران در جام جهانی موسیقی های دیگری تدارک دیده شده که حلقه مفقوده و مشترک آنها به خصوص در جام های جهانی قرن 21 برای ایران، نبود اقبال عمومی بوده و این موسیقی ها کمتر در ذهن مخاطب ایرانی مانده است.