یکصد و سی روز دیگر جام جهانی ۲۰۲۲ در قطر آغاز می شود اما تیم ایران همچنان در بلاتکلیفی کامل به سر می برد!
به گزارش طرفداری، دراگان اسکوچیچ سرمربی کروات تیم ملی در وضعیتی معلق بین ماندن و تحقیر شدن و یا رفتن و ماندگار شدن قرار گرفته است. تعداد زیادی از بازیکنان همچون علیرضا جهانبخش، مهدی طارمی، احسان حاج صفی و... به طور علنی با حضور او روی نیمکت تیم ملی مخالف هستند. بعضی هم مثل سردار آزمون، شجاع خلیل زاده، محمد حسین کنعانی زادگان و چند دعوت شده به اردوی بدون حتی یک بازی ملی (؟!) موافق بقای این مربی هستند. این به معنای اعلان یک جنگ بزرگ در آستانه مهمترین رویداد ورزشی دنیا برای تیم ملی فوتبال ایران است. جنگی که نمی تواند بدون قربانی پایان پذیرد.
اگر اسکوچیچ بماند احتمالا وای به روز مخالفین و اگر برود و کی روش که از رگ گردن به تیم ملی نزدیک تر است بیاید وای به روزگار موافقین اسکوچیچ! به خصوص که مربی پرتغالی هیچ حرف و سخن و اقدامی را بی پاسخ نگذاشته و نمی گذارد. او در طول هشت سال حضور در ایران حتی یک حرکت کوچک مخالفین و منتقدین خود را هم بی پاسخ نگذاشت.
در چنین شرایطی شاید خود اسکوچیچ هم به این نتیجه رسیده باشد که ماندن در موضع قبلی در شرایطی که جایگاه مستحکمی نزد بازیکنان ندارد، چندان حرفه ای نیست و شاید بی میل نباشد قبل از صدور حکم برکناری شخصا اعلام کناره گیری کند اما جریانی مافیایی و دلالی این اجازه را به او نمی دهد. جریانی که روی حضور سرمربی کروات بر مسند تیم ملی در قطر حساب ویژه باز کرده و هزینه های زیادی را به این امید متحمل شده اند که نفرات مورد نظرشان را به طور خاص راهی قطر کنند. یقینا با یکی مثل کی روش چنین امکانی برای این افراد وجود نخواهد داشت و او در اولین اقدام دست و پای پکیج بند ها و بازیکنان سفارشی شان را از تیم ملی قطع خواهد کرد. این مهم کابوس جریان مخوف دلالی و مافیای رسانه ای فوتبال ایران شده است. مافیایی که اجازه نمی دهد اسکوچیچ آبرویش را برداشته و برای حفظ شان و شخصیت مربیگری اش هم شده از تیم ملی جدا شود.
رویداد بزرگ جام جهانی فرصت مغتنمی برای مردم فوتبال دوست ایران است که برای چند روز هم که شده دل و دیده به تلاش بازیکنان تیم ملی دوخته و فارغ از غم و اندوه دنیا و تنگنا های معیشتی زندگی، خوش باشند و انرژی بگیرند اما با سوء مدیریت صورت گرفته و رها شدن تیم ملی به حال خود و ناتوانی در برگزاری چند دیدار دوستانه و تدارکاتی که ساده ترین نیاز هر تیم ملی حاضر در جام جهانی است، دور نمای چندان مطلوبی را از تیم فوتبال ایران نمی بینیم.
امید که تصمیمات اتخاذ شده برای تیم ملی در آینده ای خیلی نزدیک، آب رفته را به جوی باز گردانده و اتحاد و همدلی بازیکنان را در پی داشته باشد.