این از آن برکناریهایی نیست که لازم باشد برای فرد معزول غصه بخوریم یا به او سر سلامتی بدهیم. امشب باید به اسکوچیچ تبریک گفت که سرانجام از زیر رگبار مشت و لگد جماعت ناسپاس بیرون آمد. امشب شب ازادی دراگان است؛
زمانی برای نفس کشیدن یک مربی که تنها گناهش موفقیت بیمنت بود. نمیدانم هرگز در لیستش بازیکن زد و بندی داشت یا نه، نمیدانم با رسانههای بدنام حشر و نشر میکرد یا نه؛ فقط میدانم اسکوچیچ زمانی هدایت تیم ملی ایران را پذیرفت که همه اهالی این فوتبال خودشان را آماده حذفی فاجعهبار کرده بودند. میدانم که شاید اگر او نبود، لشکر شکستخورده ایران در جهنم منامه باید پایکوبی زجرآور بحرینیها را به دل میکشید. اسکوی دویست هزار دلاری اما این تیم را به جامجهانی برد و پاداش دوازده میلیون دلاری صعود را زنده کرد. در عوض چیزی که گیرش آمد، فحش بود و تهمت و تمسخر. بچه سالهای اینستاگرامی با حراج حیثیتش لایک و کامنت گرفتند و ستارههای تیم برای سرنگونیاش سر از نهاد ریاستجمهوری در آوردند.
عالیجناب مهدی طارمی خیلی زود یادش رفت که در دوران ویلموتس هشت میلیون دلاری، بیکارترین بازیکن مسابقه با عراق بود و دقیقه شصت تعویض شد. آن شب انگار خبری از «نسل طلایی» نبود، درست مثل شبی که بعد از ده سال به بحرین باختیم و رفتیم لب پرتگاه سقوط. بعدها اما همه بردهای اسکوچیچ به نام همین نسل کذایی نوشته شد؛ یا للعجب! طوری بیمحابا او را زدند و به سخره گرفتند که انگار زیدان پشت در است. باکی نیست؛ به زودی با جانشین بینالمللی اسکو آشنا خواهیم شد! کدام آدم باشرفی بدش میآید یک مربی بزرگ و کارنامهدار روی نیمکت تیم ملی کشورش بنشیند؟ با این همه، قطع همکاری هم آداب دارد. اگر اسکو را در سایز جامجهانی نمیدانستید، همان روزها صدایش میزدید، یک شاخه گل دستش میدادید و خلاص. شما اما ماهها این آدم را در برزخ نگه داشتید و امروز در فاصله چهار ماه تا جامجهانی صلاحیت فنیاش را رد میکنید؛ آن هم بعد از پانزده برد در هجده بازی! کسی چه میداند؛ جرم او شاید این است که ارزان و بیزبان بود. کاش روزی میفهمیدیم پاداش خدمت، خفت نیست، که هر آدمی برای خودش شخصیت دارد، حرمت دارد. چه تصور تاریخی تلخی است این که برخی از ما گمان میکنیم یا باید تحقیر کنیم، یا باید تحقیر شویم، بیآن که راه سومی در میان باشد. بدرود آقای اسکوچیچ و ممنون بابت زحماتت. آزادیات مبارک مربی! ورزش مدیا اسکوچیچ